Սեղմել Esc փակելու համար:
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ՇԵՆԳԱՎԻԹ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆ...
Քարտային տվյալներ

Տեսակ
Գործում է
Ընդունող մարմին
Ընդունման ամսաթիվ
Համար

ՈՒժի մեջ մտնելու ամսաթիվ
ՈՒժը կորցնելու ամսաթիվ
Ընդունման վայր
Սկզբնաղբյուր

Ժամանակագրական տարբերակ Փոփոխություն կատարող ակտ

Որոնում:
Բովանդակություն

Հղում իրավական ակտի ընտրված դրույթին X
irtek_logo

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ՇԵՆԳԱՎԻԹ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱ ...

 

 

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՐԴԱՐԱԴԱՏՈՒԹՅԱՆ ԽՈՐՀՈՒՐԴ

ՈՐՈՇՈՒՄ

 

ԱԽ-20-Ո-22

2015 թ.

 

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ՇԵՆԳԱՎԻԹ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ԴԱՏԱՎՈՐ ԻՇԽԱՆ ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻՆ ԿԱՐԳԱՊԱՀԱԿԱՆ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՎՈՒԹՅԱՆ ԵՆԹԱՐԿԵԼՈՒ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ ԳՈՐԾԸ ԿԱՐՃԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ

(1-ին մաս)

 

ԱՐԴԱՐԱԴԱՏՈՒԹՅԱՆ ԽՈՐՀՈՒՐԴԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

 

    նախագահությամբ`                       Ա. Մկրտումյանի

 

    մասնակցությամբ` ԱԽ անդամներ           Ա. Բաբայանի, Գ. Բադիրյանի,

                                          Ռ. Բարսեղյանի, Ա. Դարբինյանի,

                                          Գ. Խանդանյանի, Ա. Խաչատրյանի,

                                          Մ. Հարթենյանի, Գ. Ղազինյանի,

                                          Վ. Ստեփանյանի, Ս. Օհանյանի

 

    մասնակցությամբ` դատավոր               Ի. Բարսեղյանի

 

Երևան քաղաքի Շենգավիթ վարչական

շրջանի ընդհանուր իրավասության

առաջին ատյանի դատարանի

դատավոր Ի. Բարսեղյանի

    փաստաբաններ                           Գ. Մուղնեցյան, Տ. Ավետիսյան

 

ՀՀ դատավորների ընդհանուր ժողովի

էթիկայի և կարգապահական հարցերի

    հանձնաժողովի անդամ                    Ս. Թադևոսյան,  Մ. Մարտիրոսյան

 

    քարտուղարությամբ`                     Շ. Վարդանյանի

 

2015 թվականի հունիսի 26-ի նիստում, քննարկելով Երևան քաղաքի Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ի. Բարսեղյանին կարգապահական պատասխանատվության ենթարկելու հարցը,

 

ՊԱՐԶԵՑ

 

1. Կարգապահական վարույթ հարուցելու առիթը.

ՀՀ դատավորների ընդհանուր ժողովի էթիկայի և կարգապահական հարցերի հանձնաժողովի` 11.04.2015թ. թիվ N-ԷԿ-5/2015 որոշմամբ Երևան քաղաքի Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր (այսուհետ` դատավոր) Ի. Բարսեղյանի նկատմամբ կարգապահական վարույթ հարուցելու առիթներ են հանդիսացել դատական պրակտիկայի ամփոփման արդյունքներով կարգապահական պատասխանատվության հիմք հանդիսացող արարքի հայտնաբերումը և քաղաքացի Աննա Սարգսյանի դիմումը:

2. Կարգապահական խախտման վերաբերյալ ՀՀ դատավորների ընդհանուր ժողովի էթիկայի և կարգապահական հարցերի հանձնաժողովի եզրակացությունը.

Ըստ եզրակացության`

«1. Դատարանի վարույթում է գտնվել թիվ ԵՇԴ/1889/02/14 քաղաքացիական գործը` ըստ հայցի «Երևան ջուր» ՓԲԸ-ի ընդդեմ Սուրեն Բաղդասարյանի` գումարի բռնագանձման պահանջի մասին:

Դատարանի` 30.06.2014թ. որոշմամբ հայցադիմումն ընդունվել է վարույթ և 07.10.2014թ. նշանակվել է դատաքննություն:

Դատական նիստի ժամանակի և վայրի մասին պատասխանողին ուղարկված դատական ծանուցագիրը վերադարձվել է` «Երևանում նման փողոց չկա» նշումով:

07.10.2014թ. նշանակված դատական նիստին կողմերը չեն ներկայացել, գործի քննությունը համարվել է ավարտված, և վճռի հրապարակման օր է նշանակվել 22.10.2014թ.:

Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 109-րդ հոդվածի 1-ին կետով, 22.10.2014թ. կայացված վճռով կարճել է քաղաքացիական գործի վարույթը` հետևյալ պատճառաբանությամբ.

«Գործի քննության ընթացքում պատասխանող Սուրեն Բաղդասարյանին հայցադիմումում նշված` ք. Երևան, Բորիս Պիոտրովսկու փողոց, 16 տուն հասցեով ուղարկված ծանուցագիրը հետ է վերադարձվել փոստային ծառայության միջոցով` ծրարի վրա` «Երևանում նման փողոց չկա» նշումով: Պարզվել է, որ իրականում Երևան քաղաքում Բորիս Պիոտրովսկու անվամբ փողոց գոյություն չունի:

/Դատական նիստի արձանագրություն/

ՈՒսումնասիրելով քաղաքացիական գործում առկա փաստական տվյալները` դատարանը գտնում է, որ սույն քաղաքացիական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, քանզի վեճը վերը նշված հիմքով ենթակա չէ դատարանում քննության»:

Դատարանի վարույթում է գտնվել նաև թիվ ԵՇԴ/1092/02/14 քաղաքացիական գործը` ըստ հայցի «Երևան ջուր» ՓԲԸ-ի ընդդեմ Արամ Վարդազարյանի` գումարի բռնագանձման պահանջի մասին:

Դատարանի` 12.05.2014թ. որոշմամբ հայցադիմումն ընդունվել է վարույթ, և 20.08.2014թ. նշանակվել է դատաքննություն:

Դատական նիստի ժամանակի և վայրի մասին պատասխանողին ուղարկված դատական ծանուցագիրը ստացվել է:

20.08.2014թ. դատական նիստին ներկայացել է հայցվորի ներկայացուցիչը, կողմերին հաշտության հնարավորություն ընձեռելու նպատակով գործի քննությունը հետաձգվել է և նշանակվել է 17.09.2014թ.:

17.09.2014թ. դատական նիստին կողմերը չեն ներկայացել, կողմերի պատշաճ ծանուցումներն ապահովելու նպատակով գործի քննությունը հետաձգվել է և նշանակվել է 16.10.2014թ.:

Պատասխանողին ուղարկած դատական ծանուցագիրը վերադարձվել է` «Թերի հասցե» նշումով:

16.10.2014թ. դատական նիստին կողմերը չեն ներկայացել, գործի քննությունը համարվել է ավարտված, և վճռի հրապարակման օր է նշանակվել 30.10.2014թ.:

Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 109-րդ հոդվածի 1-ին կետով, 30.10.2014թ. կայացված վճռով կարճել է քաղաքացիական գործի վարույթը հետևյալ պատճառաբանությամբ.

«Գործի քննության ընթացքում պատասխանող Արամ Վարդազարյանին հայցադիմումում նշված` ք. Երևան, Եղիշե Թադևոսյան 4 շենք հասցեով ուղարկված ծանուցագիրը փոստային առաքումն իրականացնող կազմակերպության կողմից հետ է վերադարձվել` ծրարի վրա «թերի հասցե» նշումով: Պարզվել է, որ իրականում Երևան քաղաքում Եղիշե Թադևոսյան փողոցում առկա է թիվ 4 բազմաբնակարան շենք, սակայն հայցադիմումում համապատասխան բնակարանի համարը նշված չէ, որպիսի հիմքով էլ վերջինիս ուղարկված ծանուցագիրը հետ է վերադարձվել փոստային ծառայություն իրականացնող կազմակերպության կողմից:

Վերը նշված փաստարկմամբ հնարավոր չի եղել ապահովել պատասխանողի պատշաճ ծանուցումը:

Հայցվորը` «Երևան Ջուր» ընկերությունը, բազմիցս ծանուցված լինելով դատական նիստի տեղի և ժամանակի մասին, չի ապահովել իր ներկայացուցչի մասնակցությունը գործի քննությանը»:

ՈՒսումնասիրելով քաղաքացիական գործում առկա փաստական տվյալները` դատարանը գտնում է, որ սույն քաղաքացիական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, քանզի վեճը վերը նշված հիմքով ենթակա չէ դատարանում քննության:»:

ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ հոդվածի համաձայն` յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների և ազատությունների դատական, ինչպես նաև պետական այլ մարմինների առջև իրավական պաշտպանության արդյունավետ միջոցների իրավունք, իսկ ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի համաձայն` յուրաքանչյուր ոք ունի իր խախտված իրավունքները վերականգնելու, ինչպես նաև իրեն ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը պարզելու համար հավասարության պայմաններում, արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր գործի հրապարակային քննության իրավունք:

«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները, կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքը, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ և անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք:

ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` «Շահագրգիռ անձն իրավունք ունի սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով դիմել դատարան` Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությամբ, օրենքներով և այլ իրավական ակտերով սահմանված կամ պայմանագրով նախատեսված իր իրավունքների, ազատությունների և օրինական շահերի պաշտպանության համար: (...)»:

ՀՀ դատական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների և ազատությունների դատական պաշտպանության իրավունք»:

ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Քաղաքացիական իրավունքների պաշտպանությունը, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքով սահմանված գործերի ենթակայությանը համապատասխան, իրականացնում է դատարանը»:

ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 109-րդ հոդվածի համաձայն`

«Դատարանը կարճում է գործի վարույթը, եթե`

1) վեճը ենթակա չէ դատարանում քննության.

2) նույն անձանց միջև, նույն առարկայի մասին միևնույն հիմքերով վեճի վերաբերյալ առկա է դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ, բացառությամբ սույն օրենսգրքի 110 հոդվածի 3-րդ կետով նախատեսված դեպքի.

3) նույն անձանց միջև, նույն առարկայի մասին և միևնույն հիմքերով վեճի վերաբերյալ առկա է արբիտրաժային տրիբունալի վճիռ կամ Ֆինանսական համակարգի հաշտարարի որոշում, բացառությամբ դատարանի կողմից արբիտրաժային տրիբունալի վճռի կամ Ֆինանսական համակարգի հաշտարարի որոշման հարկադիր կատարման համար կատարողական թերթ տալը մերժելու դեպքի.

4) գործին մասնակցող քաղաքացու մահից հետո վիճելի իրավահարաբերությունը բացառում է իրավահաջորդությունը.

5) գործին մասնակցող իրավաբանական անձը լուծարվել է.

6) հայցվորը հրաժարվել է հայցից.

7) դատարանը հաստատել է կնքված հաշտության համաձայնությունը»:

Հանձնաժողովն արձանագրում է, որ թիվ ԵՇԴ/1889/02/14 և թիվ ԵՇԴ/1092/02/14 քաղաքացիական գործերով վեճերը վերաբերել են վնաս պատճառած անձից պահանջի իրավունքին, որը ենթակա է քննության Ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում: Մինչդեռ Դատարանը, կիրառելով ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 109-րդ հոդվածի 1-ին կետը, կարճել է նշված քաղաքացիական գործերի վարույթները` մի դեպքում` Երևան քաղաքում Բորիս Պիոտրովսկու անվամբ փողոց գոյություն չունենալու, իսկ մյուս դեպքում` պատասխանողի հասցեն թերի նշված լինելու և նրա պատշաճ ծանուցումն ապահովել չկարողանալու պատճառաբանությամբ:

Վերոգրյալի արդյունքում Հանձնաժողովը գտնում է, որ Դատարանը, կարճելով թիվ ԵՇԴ/1889/02/14 և թիվ ԵՇԴ/1092/02/14 քաղաքացիական գործերի վարույթները օրենքով չնախատեսված հիմքերով, խախտել է հայցվորների` ՀՀ Սահմանադրությամբ և «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայով երաշխավորված դատական պաշտպանության իրավունքը:

2. Դատարանի վարույթում գտնված թիվ ԵՇԴ/1078/02/14, թիվ ԵՇԴ/1092/02/14, թիվ ԵՇԴ/0676/02/14, թիվ ԵՇԴ/0346/02/12, թիվ ԵՇԴ/0334/02/14, թիվ ԵՇԴ/0119/02/14, թիվ ԵՇԴ/0983/02/14, թիվ ԵՇԴ/0966/02/14, թիվ ԵՇԴ/0963/02/14, թիվ ԵՇԴ/0901/02/14, թիվ ԵՇԴ/0961/02/14, թիվ ԵՇԴ/0177/02/14, թիվ ԵՇԴ/1159/02/14 և թիվ ԵՇԴ/1003/02/13 քաղաքացիական գործերով կայացված դատական ակտերը գործին մասնակցող անձանց (անձին) տրամադրվել են հետևյալ ժամկետներում.

Թիվ ԵՇԴ/1078/02/14 քաղաքացիական գործով վճիռը հրապարակվել է 03.06.2014թ., որը, ըստ գործում առկա փաստաթղթերի, հայցվորին չի ուղարկվել, իսկ պատասխանողին ուղարկվել է 18.07.2014թ. /1 ամիս 14 օր անց/:

Թիվ ԵՇԴ/1092/02/14 քաղաքացիական գործով վճիռը հրապարակվել է 30.10.2014թ., որը, ըստ գործում առկա փաստաթղթերի, հայցվորին չի ուղարկվել:

Թիվ ԵՇԴ/0676/02/14 քաղաքացիական գործով վճիռը հրապարակվել է 08.07.2014թ., որը, ըստ փոստային առաքման անդորրագրերի, կողմերին է ուղարկվել 31.07.2014թ. /22 օր անց/:

Թիվ ԵՇԴ/0346/02/12 քաղաքացիական գործով վճիռը հրապարակվել է 14.07.2014թ., որը, ըստ փոստային առաքման անդորրագրերի, կողմերին է ուղարկվել 04.08.2014թ. /20 օր անց/:

Թիվ ԵՇԴ/0334/02/14 քաղաքացիական գործով վճիռը հրապարակվել է 29.05.2014թ., որը, ըստ փոստային առաքման անդորրագրերի, կողմերին է ուղարկվել 17.06.2014թ. /18 օր անց/:

Թիվ ԵՇԴ/0119/02/14 քաղաքացիական գործով վճիռը հրապարակվել է 13.05.2014թ., որը, ըստ փոստային առաքման անդորրագրերի, կողմերին է ուղարկվել 30.05.2014թ. /17 օր անց/:

Թիվ ԵՇԴ/0983/02/14 քաղաքացիական գործով վճիռը հրապարակվել է 16.07.2014թ., որը, ըստ գործում առկա փաստաթղթերի, հայցվորը ստացել է 21.07.2014թ., իսկ պատասխանողին ուղարկվել է 04.08.2014թ. /18 օր անց/:

Թիվ ԵՇԴ/0966/02/14 քաղաքացիական գործով վճիռը հրապարակվել է 14.07.2014թ., որը, ըստ փոստային առաքման անդորրագրերի, կողմերին է ուղարկվել 31.07.2014թ. /16 օր անց/:

Թիվ ԵՇԴ/0963/02/14 քաղաքացիական գործով վճիռը հրապարակվել է 14.07.2014թ., որը, ըստ փոստային առաքման անդորրագրերի, կողմերին է ուղարկվել 31.07.2014թ. /16 օր անց/:

Թիվ ԵՇԴ/0901/02/14 քաղաքացիական գործով վճիռը հրապարակվել է 14.07.2014թ., որը, ըստ փոստային առաքման անդորրագրերի, կողմերին է ուղարկվել 31.07.2014թ. /16 օր անց/:

Թիվ ԵՇԴ/0961/02/14 քաղաքացիական գործով վճիռը հրապարակվել է 14.07.2014թ., որը, ըստ փոստային առաքման անդորրագրերի, կողմերին է ուղարկվել 31.07.2014թ. /16 օր անց/:

Թիվ ԵՇԴ/1159/02/14 քաղաքացիական գործով վճիռը հրապարակվել է 24.09.2014թ., որը, ըստ փոստային առաքման անդորրագրերի, կողմերին է ուղարկվել 10.10.2014թ. /15 օր անց/:

Թիվ ԵՇԴ/0177/02/14 քաղաքացիական գործով վճիռը հրապարակվել է 23.04.2014թ., որը, ըստ փոստային առաքման անդորրագրերի, կողմերին է ուղարկվել 07.05.2014թ. /13 օր անց/:

Թիվ ԵՇԴ/1003/02/13 քաղաքացիական գործով վճիռը հրապարակվել է 03.12.2014թ., որը, ըստ գործում առկա փաստաթղթերի, պատասխանող Աննա Սարգսյանը ստացել է 10.03.2015թ. /3 ամիս 5 օր անց/:

ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 3-րդ պարբերության համաձայն` «Դատարանի վճիռը հրապարակելիս նիստը նախագահողը պարզաբանում է վճիռը բողոքարկելու կարգը»:

Նույն հոդվածի 4-րդ պարբերության համաձայն` «Հրապարակվելուց անմիջապես հետո վճռի օրինակը հանձնվում է գործին մասնակցած անձանց: Գործի մասնակիցներից որևէ մեկի ներկայացած չլինելու դեպքում վճռի օրինակը հրապարակման կամ հաջորդ օրը պատվիրված նամակով ուղարկվում է նրան»:

ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 28-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետի համաձայն` «Գործին մասնակցող անձինք իրավունք ունեն բողոքարկել դատական ակտերը»:

ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` «Առաջին ատյանի դատարանների դատական ակտերի դեմ, բացառությամբ այն ակտերի, որոնց համար վերաքննություն օրենքով նախատեսված չէ, վերաքննիչ բողոք բերելու իրավունք ունեն գործին մասնակցող անձինք»:

ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 207-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ վերաքննիչ բողոք կարող է բերվել մինչև այդ ակտի օրինական ուժի մեջ մտնելու համար սահմանված ժամկետը»:

ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 140-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Ընդհանուր իրավասության դատարանի` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերն օրինական ուժի մեջ են մտնում հրապարակման պահից մեկ ամիս հետո, բացառությամբ նույն հոդվածի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված դեպքերի»:

ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, իր նախկին որոշումներում անդրադառնալով դատարանի վճիռն օրենսդրությամբ սահմանված ժամկետում անձին չհանձնելու հարցին, նշել է, որ «(...) ընդհանուր իրավասության դատարանի` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ վերաքննիչ բողոք բերելու համար օրենքով սահմանված է մեկամսյա ժամկետ: Այդ ժամկետում վերաքննիչ բողոք բերելու իրավունքի լիարժեք և արդյունավետ իրականացման համար օրենքն ընդհանուր իրավասության դատարանին պարտավորեցնում է վճռի հրապարակվելուց անմիջապես հետո դրա օրինակը հանձնել գործին մասնակցած անձանց, իսկ նրանցից որևէ մեկի ներկայացած չլինելու դեպքում` հրապարակման կամ առնվազն հաջորդ օրը պատվիրված նամակով ուղարկել նրան: (...)»: (տե՛ս «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ն ընդդեմ Դանիել Բարսեղյանի թիվ ԱՐԱԴ/0716/02/10 քաղաքացիական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 21.12.2011 թվականի որոշումը):

Հանձնաժողովն արձանագրում է, որ թիվ ԵՇԴ/1078/02/14, թիվ ԵՇԴ/1092/02/14, թիվ ԵՇԴ/0676/02/14, թիվ ԵՇԴ/0346/02/12, թիվ ԵՇԴ/0334/02/14, թիվ ԵՇԴ/0119/02/14, թիվ ԵՇԴ/0983/02/14, թիվ ԵՇԴ/0966/02/14, թիվ ԵՇԴ/0963/02/14, թիվ ԵՇԴ/0901/02/14, թիվ ԵՇԴ/0961/02/14, թիվ ԵՇԴ/1159/02/14, թիվ ԵՇԴ/0177/02/14 և թիվ ԵՇԴ/1003/02/13 քաղաքացիական գործերով Դատարանի կողմից չպահպանվելով ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված դատական ակտերը սահմանված ժամկետում գործին մասնակցող անձանց ուղարկելու օրենսդրական պահանջը, պայմաններ են ստեղծվել գործին մասնակցող անձանց դատական ակտի բողոքարկման իրավունքի խախտման համար:

Վերոգրյալի արդյունքում Հանձնաժողովը գտնում է, որ Դատարանը` դրսևորած անգործության արդյունքում, թույլ է տվել ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 4-րդ պարբերության ակնհայտ և կոպիտ խախտում:

3. Դատարանի վարույթում է գտնվել թիվ ԵՇԴ/0676/02/14 քաղաքացիական գործը` ըստ հայցի «Արդշինինվեստբանկ» ՓԲԸ-ի ընդդեմ Հասմիկ Երիցյանի` գումարի բռնագանձման պահանջի մասին:

Դատարանի` 26.03.2014թ. որոշմամբ հայցադիմումն ընդունվել է վարույթ, և 24.06.2014թ. նշանակվել է դատաքննություն:

Պատասխանողին ուղարկված ծանուցագիրը վերադարձվել է` «Տեղափոխված» նշումով:

24.06.2014թ. նշանակված դատական նիստին կողմերը չեն ներկայացել, գործի քննությունը համարվել է ավարտված, և վճռի հրապարակման օր է նշանակվել 08.07.2014թ.:

24.06.2014թ. դատական նիստի արձանագրության համաձայն` «(...) պատասխանողը պատշաճ կարգով տեղեկացվել է դատական նիստի տեղի և ժամանակի մասին, սակայն չի ներկայացել»:

Մինչդեռ թիվ ԵՇԴ/0676/02/14 քաղաքացիական գործի նյութերում առկա չէ 24.06.2014թ. դատական նիստի ժամանակի և վայրի մասին գործով պատասխանողին պատշաճ ձևով ծանուցելու մասին ապացույց:

Դատարանի վարույթում է գտնվել թիվ ԵՇԴ/0913/02/14 քաղաքացիական գործը` ըստ հայցի «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ-ի ընդդեմ Անահիտ Մելքոնյանի` գումարի բռնագանձման պահանջի մասին:

Դատարանի` 23.04.2014թ. որոշմամբ հայցադիմումն ընդունվել է վարույթ, և 23.06.2014թ. նշանակվել է նախնական դատական նիստ:

23.06.2014թ. նշանակված դատական նիստին կողմերը չեն ներկայացել, իսկ գործը նշանակվել է դատաքննության 30.06.2014թ.:

Պատասխանողին ուղարկված ծանուցագիրը վերադարձվել է` «Տեղափոխված» նշումով:

30.06.2014թ. նշանակված դատական նիստին կողմերը չեն ներկայացել, գործի քննությունը համարվել է ավարտված, և վճռի հրապարակման օր է նշանակվել 04.07.2014թ.:

23.06.2014թ. և 30.06.2014թ. դատական նիստերի արձանագրությունների համաձայն` «(...) պատասխանողը պատշաճ կարգով տեղեկացվել է դատական նիստի տեղի և ժամանակի մասին, սակայն չի ներկայացել»:

Մինչդեռ թիվ ԵՇԴ/0913/02/14 քաղաքացիական գործի նյութերում առկա չեն 23.06.2014թ. և 30.06.2014թ. դատական նիստերի ժամանակի և վայրի մասին գործով պատասխանողին պատշաճ ձևով ծանուցելու մասին ապացույցներ:

Դատարանի վարույթում է գտնվել թիվ ԵՇԴ/0902/02/14 քաղաքացիական գործը` ըստ հայցի «Յուքոմ» ՍՊԸ-ի ընդդեմ Սեյրան Չիլինգարյանի` գումարի բռնագանձման պահանջի մասին:

Դատարանի` 23.04.2014թ. որոշմամբ հայցադիմումն ընդունվել է վարույթ, և 23.06.2014թ. նշանակվել է նախնական դատական նիստ:

23.06.2014թ. նշանակված դատական նիստին կողմերը չեն ներկայացել, իսկ գործը նշանակվել է դատաքննության 07.07.2014թ.:

07.07.2014թ. նշանակված դատական նիստին կողմերը չեն ներկայացել, գործի քննությունը համարվել է ավարտված, և վճռի հրապարակման օր է նշանակվել 14.07.2014թ.:

23.06.2014թ. և 07.07.2014թ. դատական նիստերի արձանագրությունների համաձայն` «(...) պատասխանողը պատշաճ կարգով տեղեկացվել է դատական նիստի տեղի և ժամանակի մասին, սակայն չի ներկայացել»:

Մինչդեռ թիվ ԵՇԴ/0902/02/14 քաղաքացիական գործի նյութերում առկա չեն 23.06.2014թ. և 07.07.2014թ. դատական նիստերի ժամանակի և վայրի մասին գործով պատասխանողին պատշաճ ձևով ծանուցելու մասին ապացույցներ:

Դատարանի վարույթում է գտնվել թիվ ԵՇԴ/0177/02/14 քաղաքացիական գործը` ըստ հայցի «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ի ընդդեմ Լիաննա և Աննա Հովհաննիսյանների` գումարի բռնագանձման պահանջի մասին:

Դատարանի` 17.02.2014թ. որոշմամբ հայցադիմումն ընդունվել է վարույթ և 08.04.2014թ. նշանակվել է դատաքննություն:

08.04.2014թ. նշանակված դատական նիստին կողմերը չեն ներկայացել, գործի քննությունը համարվել է ավարտված, և վճռի հրապարակման օր է նշանակվել 23.04.2014թ.:

08.04.2014թ. դատական նիստի արձանագրության համաձայն` «(...) պատասխանողները պատշաճ կարգով տեղեկացվել են դատական նիստի տեղի և ժամանակի մասին, սակայն չեն ներկայացել»:

Մինչդեռ թիվ ԵՇԴ/0177/02/14 քաղաքացիական գործի նյութերում առկա չեն 08.04.2014թ. դատական նիստի ժամանակի և վայրի մասին գործով պատասխանողներին պատշաճ ձևով ծանուցելու մասին ապացույցներ:

Դատարանի վարույթում է գտնվել թիվ ԵՇԴ/0911/02/14 քաղաքացիական գործը` ըստ հայցի «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ-ի ընդդեմ Ռուզաննա Հակոբյանի` գումարի բռնագանձման պահանջի մասին:

Դատարանի` 23.04.2014թ. որոշմամբ հայցադիմումն ընդունվել է վարույթ, և 23.06.2014թ. նշանակվել է նախնական դատական նիստ:

23.06.2014թ. նշանակված դատական նիստին կողմերը չեն ներկայացել, իսկ գործը նշանակվել է դատաքննության 01.07.2014թ.:

Պատասխանողին ուղարկված ծանուցագիրը վերադարձվել է` «Տեղափոխված» նշումով:

01.07.2014թ. նշանակված դատական նիստին կողմերը չեն ներկայացել, գործի քննությունը համարվել է ավարտված, և վճռի հրապարակման օր է նշանակվել 08.07.2014թ.:

23.06.2014թ. և 01.07.2014թ. դատական նիստերի արձանագրությունների համաձայն` «(...) պատասխանողը պատշաճ կարգով տեղեկացվել է դատական նիստի տեղի և ժամանակի մասին, սակայն չի ներկայացել»:

Մինչդեռ թիվ ԵՇԴ/0911/02/14 քաղաքացիական գործի նյութերում առկա չեն 23.06.2014թ. և 01.07.2014թ. դատական նիստերի ժամանակի և վայրի մասին գործով պատասխանողին պատշաճ ձևով ծանուցելու մասին ապացույցներ:

Դատարանի վարույթում է գտնվել թիվ ԵՇԴ/0916/02/14 քաղաքացիական գործը` ըստ հայցի «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ-ի ընդդեմ Աշոտ Մխոյանի` գումարի բռնագանձման պահանջի մասին:

Դատարանի` 23.04.2014թ. որոշմամբ հայցադիմումն ընդունվել է վարույթ, և 23.06.2014թ. նշանակվել է նախնական դատական նիստ:

23.06.2014թ. նշանակված դատական նիստին կողմերը չեն ներկայացել, գործի քննությունը համարվել է ավարտված, և վճռի հրապարակման օր է նշանակվել 07.07.2014թ.:

23.06.2014թ. դատական նիստի արձանագրության համաձայն` «(...) պատասխանողը պատշաճ կարգով տեղեկացվել է դատական նիստի տեղի և ժամանակի մասին, սակայն չի ներկայացել»:

Մինչդեռ թիվ ԵՇԴ/0916/02/14 քաղաքացիական գործի նյութերում առկա չէ 23.06.2014թ. դատական նիստի ժամանակի և վայրի մասին գործով պատասխանողին պատշաճ ձևով ծանուցելու մասին ապացույց:

ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գործի քննությունը տեղի է ունենում դատական նիստերի միջոցով` դատարանի շենքում դրա համար հատուկ նախատեսված վայրում (այսուհետ` դատական նիստերի դահլիճ), որի մասին պարտադիր կարգով տեղեկացվում են գործին մասնակցող անձինք և դատավարության այլ մասնակիցները:

Մինչև ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 10.06.2014թ. փոփոխությունների ուժի մեջ մտնելը գործող ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 78-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն` գործին մասնակցող անձինք դատական ծանուցագրերով տեղեկացվում են դատական նիստի կամ առանձին դատավարական գործողություններ կատարելու ժամանակի և վայրի մասին: Ծանուցագիրն ուղարկվում է պատվիրված նամակով` հանձնման մասին ծանուցմամբ կամ հաղորդագրության ձևակերպումն ապահովող կապի այլ միջոցների օգտագործմամբ կամ հանձնվում է ստացականով (այսուհետ` պատշաճ ձևով):

ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նախկինում կայացրած իր որոշումներում անդրադարձել է ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 78-րդ հոդվածի կիրառման հարցին: Մասնավորապես, նշել է, որ տվյալ իրավական նորմը ենթադրում է գործին մասնակցող անձանց` դատական նիստի ժամանակի և վայրի մասին իրազեկելու կապակցությամբ դատարանի ակտիվ գործողություններ, որոնք պետք է իրականացվեն միայն վկայակոչված հոդվածով նախատեսված միջոցների և եղանակների օգտագործմամբ: Ընդ որում, անկախ ծանուցման եղանակից` ծանուցումը պետք է լինի այնպիսին, որով հնարավոր է ապացուցել գործին մասնակցող անձին (անձանց) դատական նիստի մասին տեղեկացնելու փաստը (տե՛ս «Հայկապ» բանկ ՓԲԸ-ի ժամանակավոր ադմինիստրացիայի ղեկավարն ընդդեմ Շահեն Բաբայանի թիվ 2-2128(Ա) քաղաքացիական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 26.10.2006 թվականի որոշումը):

Վերոգրյալի արդյունքում Հանձնաժողովը արձանագրում է, որ Դատարանը, թիվ ԵՇԴ/0676/02/14, թիվ ԵՇԴ/0913/02/14, թիվ ԵՇԴ/0902/02/14, թիվ ԵՇԴ/0177/02/14, թիվ ԵՇԴ/0911/02/14 և թիվ ԵՇԴ/0916/02/14 քաղաքացիական գործերով հրավիրված դատական նիստերի մասին պատշաճ չծանուցելով գործերով պատասխանողներին, չի ապահովել նրանց իրական մասնակցությունը գործերի քննությանը` զրկելով ՀՀ Սահմանադրությամբ և «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքից:

Նման պայմաններում Հանձնաժողովը գտնում է, որ Դատարանը, նշված քաղաքացիական գործերը քննելով և վճիռներ կայացնելով պատասխանողների բացակայությամբ, թույլ է տվել նյութական և դատավարական նորմերի ակնհայտ և կոպիտ խախտումներ:

Վերոգրյալից հետևում է, որ Դատարանի դատավոր Ի. Բարսեղյանն արդարադատություն իրականացնելիս կոպիտ անփութությամբ, քանի որ դատավորը տվյալ իրադրությունում կարող էր և պարտավոր էր կանխատեսել իր վարքագծի ոչ իրավաչափ բնույթը, թույլ է տվել դատավորի բարձր կոչման հետ անհամատեղելի նյութական և դատավարական նորմերի պարբերաբար կատարված այնպիսի խախտումներ, որոնց առկայությունը չի կարող կասկածի տակ դրվել որևէ ողջամիտ իրավական ենթադրությամբ կամ փաստարկով:

Այսպիսով, Դատարանի դատավոր Ի. Բարսեղյանը կոպիտ անփութությամբ թույլ է տվել նյութական և դատավարական նորմերի ակնհայտ և կոպիտ խախտումներ, որոնք ՀՀ դատական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերի ուժով դատավորին կարգապահական պատասխանատվության ենթարկելու հիմք են հանդիսանում:

Հանձնաժողովը գտնում է, որ դատական ակտը, որը պարունակում է նյութական կամ դատավարական նորմի խախտում, չի կարող կայացվել դատավորի մեղքի բացակայությամբ: Տվյալ պարագայում դատավորի մեղավորությունն առկա է, քանի որ նա չի դրսևորել բավարար ուշադրություն և շրջահայացություն, որի արդյունքում չեն պահպանվել արդարության և օրինականության սկզբունքները և թույլ են տրվել նյութական և դատավարական նորմերի ակնհայտ և կոպիտ խախտումներ»:

 

3. Դատավորի բացատրությունում բերված փաստարկները ՀՀ դատավորների ընդհանուր ժողովի էթիկայի և կարգապահական հարցերի հանձնաժողովի կողմից հարուցված կարգապահական վարույթի վերաբերյալ.

Դատավոր Ի. Բարսեղյանը ՀՀ դատավորների ընդհանուր ժողովի էթիկայի և կարգապահական հարցերի հանձնաժողովին ներկայացրել է բացատրություն, որում մասնավորապես նշել է.

«Մինչև Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանում 2014թ. դատական պրակտիկայի ամփոփման արդյունքում կազմված տեղեկանքի քննարկման արդյունքում ՀՀ դատավորների ընդհանուր ժողովի էթիկայի և կարգապահական հարցերի հանձնաժողովի կողմից 11.04.2015թ. իմ` դատավոր Իշխան Բարսեղյանի նկատմամբ կարգապահական վարույթ հարուցելու որոշման դեմ բացատրություն ներկայացնելը` անդրադառնամ դրա նախապատմությանը.

Այսպես, ՀՀ դատարանների նախագահների խորհրդի 16.02.2015թ. թիվ 09Լ «Դատական պրակտիկայի ամփոփում անցկացնելու մասին» որոշմամբ հաստատվել է քաղաքացիական, վարչական քրեական գործերով 2015թ. դատական պրակտիկայի ուսումնասիրման և ամփոփման ծրագիրը` համաձայն հավելվածի:

Ըստ քաղաքացիական, վարչական և քրեական գործերով դատական պրակտիկայի ուսումնասիրման և ամփոփման 2015թ. ծրագրի` նախատեսվել է քաղաքացիաիրավական ոլորտում կատարել հետևյալ բնույթի գործերի ուսումնասիրություն.

1. ՀՀ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանների կողմից քաղաքացիական գործերի քննության ողջամիտ ժամկետների պահպանման դատական պրակտիկա

2. ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի կողմից դատական ակտերը բեկանելու դատական պրակտիկա

3. Քաղաքացուն անգործունակ կամ սահմանափակ գործունակ ճանաչելու դատական պրակտիկա:

Նույն ծրագրով միաժամանակ նախատեսվել է քրեաիրավական ոլորտում կատարել հետևյալ բնույթի գործերի ուսումնասիրություն`

1. Կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու դատական պրակտիկա

2. Բանկային գաղտնիք պարունակող տեղեկությունների տրամադրման դատական պրակտիկա:

Համաձայն ՀՀ դատարանների նախագահների խորհրդի թիվ 09Լ «Դատական պրակտիկայի ամփոփում անցկացնելու մասին» վերը նշված որոշմամբ սահմանված ժամանակացույցի` ս/թ փետրվարի 23-ից մինչև 2014թ. մարտի 10-ը ժամանակահատվածում Երևան քաղաքի Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանում կատարվել է 2014թ. քննված քաղաքացիական գործերով դատական պրակտիկայի ամփոփում:

Ամփոփման արդյունքների մասին յուրաքանչյուր դատավորի կողմից քննված և ուսումնասիրման առարկա հանդիսացող գործերի քննության դատական պրակտիկայի վերաբերյալ առ այսօր որևէ փաստաթուղթ /տեղեկանք/ դատարանի չի տրամադրվել:

Ս/թ մարտի վերջերին ՀՀ դատավորների ընդհանուր ժողովի էթիկայի և կարգապահական հանձնաժողովի ինձ տեղեկացրել են, որ 30.03.2015թ. տեղի է ունենալու էթիկայի և կարգապահական հարցերի հանձնաժողովի նիստ, որը քննարկելու է 2015թ. փետրվարի 23-ից մինչև մարտի 12-ը ժամանակահատվածում ՀՀ դատական դեպարտամենտի կողմից կատարված 2014թ. իմ` դատավոր Ի. Բարսեղյանի կողմից քննված գործերով դատական պրակտիկայի ամփոփման արդյունքում արձանագրված խախտումների վերաբերյալ հարցը:

Ինչպես նշվեց, մինչ օրս դատարան չի ներկայացվել դատական պրակտիկայի ուսումնասիրության և /կամ/ կատարված ստուգումների արդյունքում Շենգավիթի վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի վերաբերյալ /յուրաքանչյուր դատավորի վերաբերյալ առանձին/ համապատասխան տեղեկանք:

30.03.2015թ. ներկայացել եմ ՀՀ դատավորների ընդհանուր ժողովի էթիկայի և կարգապահական հանձնաժողովի նիստին: Պարզվել է, որ կատարված ուսումնասիրության արդյունքում իմ վերաբերյալ տեղեկանք է կազմվել և, հաշվի առնելով, որ իմ կողմից կատարվել են խախտումներ, այն հանձնվել է էթիկայի և կարգապահական հանձնաժողովի քննարկմանը: Միաժամանակ պարզվեց, որ տեղեկանքը բաղկացած է «21» թերթից:

Տեղեկանքում արձանագրվել էր բազմաբնույթ և բազմաքանակ այսպես կոչված «խախտումներ», որոնք վերաբերում էին 30 տարբեր գործերով քննված և ավարտված գործերով թույլ տրված «դատավարական խախտումներին»:

Այդ կապակցությամբ իմ կողմից գրավոր կարգով ՀՀ դատավորների ընդհանուր ժողովի էթիկայի և կարգապահական հանձնաժողով է ներկայացվել «30» թերթից բաղկացած դիրքորոշում /առարկություններ/, որում յուրաքանչյուր «խախտման» փաստով ես մանրամասն վերլուծել և, ըստ էության, հերքել եմ հանիրավի արձանագրված, այսպես կոչված, բազմաթիվ «խախտումները»:

Ցանկանում եմ անպայման նշել, որ տվյալ դեպքում իմ նկատմամբ ակնհայտ փորձել են ցուցաբերել սուբյեկտիվ մոտեցում և ղեկավարվել «քանակը որակ է տալիս» սկզբունքով: Եվ պատահական չէ, որ ՀՀ դատական դեպարտամենտի կողմից 2015թ. փետրվարի 23-ից մինչև մարտի 10-ը` շուրջ 2 շաբաթ մանրակրկիտ ու խորացված կատարելով ստուգումներ /դատական պրակտիկայի ամփոփում անվան տակ/, ընդ որում ըստ «ՀՀ դատարանների նախագահների խորհրդի» 16.02.2015թ. թիվ 09L որոշման` իրավունք ունենալով կատարելու այլ բնույթի գործերի ուսումնասիրություն, դատական պրակտիկայի ամփոփումն իրականացնող անձինք միայն կատարել են իմ կողմից քննված բոլոր տեսակի գործերի մասով ուսումնասիրություն և դատական պրակտիկայի ամփոփում և արձանագրել վերը նշվածը:

Հատկանշական է, որ մինչ օրս չի ներկայացվել Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանում կատարված դատական պրակտիկայի և ուսումնասիրության ամփոփման արդյունքների վերաբերյալ տեղեկանքը, որում պետք է արտացոլված լինի յուրաքանչյուր դատավորի վերաբերյալ առանձին արդյունքները` տեղեկանքի ձևով:

Մինչդեռ, ինչպես նշեցի, իմ /դատավոր Ի. Բարսեղյանի/ վերաբերյալ մասով հապճեպ, շատ արագ դատական պրակտիկայի ամփոփման իրականացնող անձանց կողմից կազմվել է տեղեկանք և նույն կարգով` հապճեպ ու շատ արագ ներկայացվել էթիկայի և կարգապահական հանձնաժողովին, որն էլ, շատ արագ հրավիրելով էթիկայի ու կարգապահական հանձնաժողովի նիստ, ի վերջո, 11.04.2015թ. նիստում քննարկելով «դատական պրակտիկայի ամփոփման արդյունքում կազմված տեղեկանքը», որոշում է կայացրել կարգապահական վարույթ հարուցելու մասին:

Հիմա անդրադառնամ 11.04.2015թ. էթիկայի և կարգապահական հարցերի հանձնաժողովի կողմից կայացված որոշման համար հիմք հանդիսացած «նյութական և դատավարական ակնհայտ և կոպիտ» խախտումներին, որոնք ՀՀ դատական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերի ուժով հիմք են դատավորի նկատմամբ կարգապահական վարույթ հարուցելու համար:

Այսպես` 1. ՀՀ դատավորների ընդհանուր ժողովի էթիկայի և կարգապահական հարցերի հանձնաժողովի կողմից հաստատված և 11.04.2015թ. որոշման մեջ նշված թիվ ԵՇԴ/1889/02/14 քաղաքացիական գործով /ըստ հայցի «Երևան Ջուր» ՓԲԸ-ի ընդդեմ Սուրեն Բաղդասարյանի` 179463 դրամ բռնագանձելու պահանջի մասին/ հայցադիմումը դատարանի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ 30.06.2014թ., և 07.10.2014թ. նշանակվել է դատաքննություն: Դատական նիստի ժամանակի և վայրի մասին ծանուցվել են կողմերը:

Սուրեն Բաղդասարյանին ուղարկված ծանուցագիրը փոստային առաքումն իրականացնող կազմակերպության կողմից վերադարձվել է «Երևանում նման փողոց չկա» նշումով: Խոսքը վերաբերել է հայցադիմումում որպես պատասխանողի հասցե նշված և վերջինիս ուղարկված «Բորիս Պիոտրովսկի» փողոցին /թիվ 16 տուն/:

07.10.2014թ. դատական նիստի ժամանակի և վայրի մասին հայցվոր հանդիսացող «Երևան Ջուր» ՓԲԸ-ն, պատշաճ կարգով ծանուցված լինելով, չի ապահովել իր ներկայացուցչի մասնակցությունը:

Դատարանը, պարզելով, որ Երևան քաղաքում այդպիսի` Բորիս Պիոտրովսկու անվամբ փողոց գոյություն չունի, նույն օրն ավարտել է գործի քննությունը և որոշել վճիռը հրապարակել 22.10.2014թ.:

Դատարանը 22.10.2014թ. վճիռ է կայացրել գործի վարույթը ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 109 հոդվածի 1-ին կետի, այն է` վեճը դատարանում քննության չլինելու հիմքով կարճելու մասին:

Հարգելի՛ հանձնաժողով

Կրկին բացատրում եմ, որ Երևան քաղաքում Բորիս Պիոտրովսկու անվամբ փողոց չլինելու փաստն իմ կողմից ընդունվել է` հիմք ընդունելով Հայաստանի Հանրապետության Երևան քաղաքի դատարաններում փոստային առաքումն իրականացնող իրավասու կազմակերպության կողմից տրամադրված տեղեկատվությունը:

Բացի այդ, մինչև վճիռ կայացնելը իմ կողմից ուսումնասիրվել է նաև 2010թ. հրատարկված «Երևանի փողոցները» տեղեկատվական գիրքը, որում նույնպես որևէ հիշատակում չկա «Բորիս Պիոտրովսկի» անվամբ փողոցի մասին /կից ներկայացնում եմ «Երևանի փողոցները» գրքի 206-211 թերթի լուսապատճենները, որոնցում առկա է «Պ»-ով սկսվող փողոցների վերաբերյալ առանձին տեղեկատվություն, ներառյալ` թե կոնկրետ որտեղից են սկսվում և որտեղ վերջանում այդ փողոցները և նույնիսկ փողոցները անվանակոչված անձանց վերաբերյալ կարճ տեղեկատվություն/:

Իսկ հիմա, թե ինչու է դատարանը կարճել գործի վարույթը և ոչ թե մերժել հարցը, չնայած որ, հարգելի՛ հանձնաժողով, Ձեր 11.04.2015թ. որոշման մեջ ընդամենը արձանագրվել է, թե իբրև իմ` դատավոր Ի. Բարսեղյանի կողմից թույլ են տրվել նյութական և դատավարական նորմերի ակնհայտ և կոպիտ խախտումներ: Կոնկրետ ինչ նյութական և ինչ դատավարական նորմի կամ նորմերի խախտման մասին է խոսքը, ընդ որում` «ակնհայտ և կոպիտ» խախտումների, բացարձակապես որևէ նշում չկա: Մասնավորապես` դատարանը ինչ նորմ պետք է կիրառեր, որ չի կիրառել, ինչպես նաև «խախտման» արդյունքում ինչ հետևանքներ են առաջացել կամ կարող էին առաջանալ:

Համաձայն ՀՀ դատական օրենսգրքի 153.2 հոդվածի` ակնհայտ է դատավորի կողմից արդարադատություն իրականացնելիս նյութական կամ դատավարական նորմի այն խախտումը, որի առկայությունը չի կարող կասկածի տակ դրվել ողջամիտ իրավական ենթադրությամբ կամ փաստարկով:

Կոպիտ է դատավորի կողմից արդարադատություն իրականացնելիս նյութական կամ դատավարական նորմի այն խախտումը, որը հեղինակազրկում է արդարադատությունը կամ անհամատեղելի է դատավորի բարձր կոչման հետ:

Կոպիտ է նաև պարբերաբար կատարված այն խախտումը, որը առանձին վերցրած, կարող է այդպիսին չհամարվել, սակայն իր պարբերականությամբ հեղինակազրկում է արդարադատությունը կամ դատավորի բարձր կոչումը:

Նյութական կամ դատավարական նորմի ակնհայտ և կոպիտ խախտումը կատարված է չարամտությամբ, եթե դատավորը գիտակցել է իր վարքագծի ոչ իրավաչափ բնույթը:

Նյութական կամ դատավարական նորմի ակնհայտ և կոպիտ խախտումը կատարված է կոպիտ անփութությամբ, եթե դատավորը չի կանխատեսել իր վարքագծի ոչ իրավաչափ բնույթը, թեև տվյալ իրադրությունում կարող էր և պարտավոր էր դա անել:

Արդարադատություն իրականացնելիս օրենքի մեկնաբանությունը, փաստերի և ապացույցների արդյունավետ գնահատումն ինքնին չի կարող հանգեցնել կարգապահական պտասխանատվություն:

Հարգելի՛ հանձնաժողով

Իսկ հիմա կոնկրետ ՀՀ դատական օրենսգրքի 153.2 հոդվածով նախատեսված ինչպիսի, այսպես կոչված, «ակնհայտ և կոպիտ» խախտումներ են արձանագրվել, ըստ որոնց` ես պետք է ենթարկվեմ կարգապահական պատասխանատվության:

Դատարանը ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 109 հոդվածի 1-ին կետի հիմքով գործի վարույթը կարճել է, քանզի վերը նշված հիմքով, այսինքն` «Երևան Ջուր» ընկերության և գոյություն չունեցող փողոցի ոմն բնակիչ` ոմն Սուրեն Բաղդասարյանի /որի ինքնությունը հաստատող որևէ փաստաթուղթ և դրա վերաբերյալ որևէ տեղեկատվություն չկա/ միջև վեճը ենթակա չի եղել դատարանում քննության:

Պնդում եմ, որ դատարանը նման դիրքորոշման է հանգել այն պատճառով, որ «Երևան Ջուր» ընկերության և գոյություն չունեցող բնակավայրի բնակիչ ոմն Սուրեն Բաղդասարյանի միջև վեճը դատարանում քննության ենթակա չի եղել:

Փաստում եմ, որ դատարանը «վեճը ենթակա չէ դատարանում քննությանը» հիմքով կարճում է գործի վարույթը այն դեպքում, երբ դրա ընդհանուր իմաստից ելնելով` իրավական պաշտպանության ենթակա չէ: Օրինակ` երբ դատարանը սխալմամբ ընդունել է այնպիսի ազգակցական հարաբերություններ հաստատելու դիմումը, որն այդ անձանց միջև իրավունքներ և պարտականություններ չի առաջացնում:

Դատարանը ԵՇԴ/1889/02/14 գործով վճիռ է կայացրել գործում եղած ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ: Կարծում եմ և գտնում, որ կայացված վճիռն օրինական է ու հիմնավորված:

Հանձնաժողովը 11.04.2015թ.կարգապահական վարույթ հարուցելու որոշման մեջ որպես «ակնհայտ և կոպիտ» խախտված նյութական նորմեր հիշատակել է ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ և 19-րդ հոդվածները:

Համաձայն ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ հոդվածի` յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների և ազատությունների դատական, ինչպես նաև պետական այլ մարմինների առջև իրավական պաշտպանության արդյունավետ միջոցների իրավունք, իսկ ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի համաձայն` յուրաքանչյուր ոք ունի իր խախտված իրավունքները վերականգնելու, ինչպես նաև իրեն ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը պարզելու համար հավասարության պայմաններում, արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր գործի հրապարակային քննության իրավունք:

Այնուհետև նույն որոշման մեջ հիշատակվել է «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասի դրույթները, ըստ որի` յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները, կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքը, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ և անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք:

11.04.2015թ. որոշման մեջ նշվել է նաև, որ ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի իմաստով` շահագրգիռ անձն իրավունք ունի սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով դիմելու դատարան` Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությամբ, օրենքներով և այլ իրավական ակտերով սահմանված կամ պայմանագրով նախատեսված իր իրավունքների, ազատությունների և օրինական շահերի պաշտպանության համար: /.../:Այնուհետև, ըստ որոշման` ՀՀ դատական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների և ազատությունների դատական պաշտպանության իրավունք:

ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 13 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քաղաքացիական իրավունքների պաշտպանությունը, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքով սահմանված գործերի ենթակայությանը համապատասխան, իրականացնում է դատարանը:

Որոշմամբ հանձնաժողովն արձանագրել է, որ ԵՇԴ/1889/02/14 գործով վեճը վերաբերել է վնաս պատճառած անձից պահանջի իրավունքին, որը ենթակա է քննության ընդհանուր իրավասության դատարանում:

Մինչդեռ կիրառելով ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 1-ին կետը` կարճել է նշված քաղաքացիական գործի վարույթը` Երևան փողոցում Բորիս Պիոտրովսկու անվամբ փողոց գոյություն չունենալու պատճառաբանությամբ, խախտել է հայցվորի` «Երևան Ջուր» ՓԲ ընկերության ՀՀ Սահմանադրությամբ և «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների մասին» եվրոպական կոնվենցիայով երաշխավորված դատական պաշտպանության իրավունքը:

Ինձ համար ուղղակի պարզ և հասկանալի չէ, և կարծում եմ ու համոզված, որ հանձնաժողովի անդամների համար էլ դժվար թե պարզ ու հասկանալի լինի, թե կոնկրետ ԵՇԴ/1889/02/14 քաղաքացիական գործը քննելիս և վճիռ կայացնելիս ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ և 19-րդ հոդվածներով «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասի և կամ ՀՀ դատական օրենսգրքի 7-րդ ու ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի որ դրույթներն են խախտվել, ընդ որում` այդ խախտումները, ինչպես նշվել է որոշման մեջ, կրում են «ակնհայտ և կոպիտ խախտումներ»-ի բնույթ:

Նշեմ, որ պատահական չէ, որ որոշում կայացնելիս օգտագործվել է «ակնհայտ և կոպիտ խախտումներ» եզրույթը, ինչի մասին կանդրադառնամ սույն բացատրության մեջ հետագայում:

Իսկ հիմա անդրադառնամ վերը նշված նյութական նորմերի այսպես կոչված «խախտումներին»:

Ընդհանրապես պարզ չէ, թե ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ և 19-րդ հոդվածներով երաշխավորված «Երևան Ջուր» ընկերության որ իրավունքը կամ ազատությունն է խախտվել կամ ոտնահարվել:

Տվյալ դեպքում չի խախտվել «Երևան Ջուր» ընկերության իրավունքների և ազատությունների դատական, ինչպես նաև պետական այլ մարմինների առջև իրավական պաշտպանության արդյունավետ միջոցների իրավունքը:

«Երևան Ջուր» ընկերությունն իր խախտված իրավունքը վերականգնելու հարցով դիմել է դատարան` օգտվելով արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր գործի հրապարակային քննության իրավունքից:

Գործը քննվել է անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից` հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում:

Հարգելի՛ հանձնաժողով, խնդրում եմ հստակեցնել, թե «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամրագրված «Երևան Ջուր» ընկերության որ իրավունքն է խախտվել: Բնականաբար քրեական մեղադրանքի մասին խոսք չկա, ինչ վերաբերում է ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննությանը, ապա ինչպես նշվեց, «Երևան Ջուր» ՓԲԸ-ի կողմից ներկայացված հայցապահանջը քննվել է ողջամիտ ժամկետում, հրապարակային և անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից:

Հարգելի՛ հանձնաժողով

Չնայած Ձեր որոշման մեջ անդրադարձ է կատարվել նաև ՀՀ դատական օրենսգրքի 7-դ հոդվածի 1-ին մասին և ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասին, սակայն այդ հոդվածներով նախատեսված դրույթների խախտման մասին որևէ նշում չի կատարվել, այնուհանդերձ հաշվի առնելով, որ վերը նշվածի վերաբերյալ հիշատակվել է, նորից նշեմ, որ ԵՇԴ/1889/02/14 գործով որևէ անձի իրավունքների և ազատությունների դատական պաշտպանության իրավունք չի խախտվել, «Երևան Ջուր» ՓԲԸ-ն իր քաղաքացիական իրավունքների պաշտպանության հարցով դիմել է դատարան, դատարանն էլ ողջամիտ ժամկետում, հրապարակային քննել է գործը և գործում եղած ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, վճիռ է կայացրել:

Ինչ վերաբերում է արձանագրված այն փաստին, որ վեճը բխել է պատճառված վնասի հատուցման փոխհարաբերություններից, որը ենթակա է դատարանում քաղաքացիական դատավարության կարգով քննության, ապա անժխտելի է, որ վնասի հատուցման փոխհարաբերություններից բխող վեճը ենթակա է քննության, սակայն կոնկրետ դեպքում դատարանը վճիռ է կայացրել ոչ թե հայցը մերժելու, այլ գործի վարույթը կարճելու մասին, քանի որ գտել է, որ հայցվոր ընկերության /որը չի ապահովել իր ներկայացուցչի մասնակցությունը գործի քննությանը/ և գոյություն չունեցող փողոցի կամ բնակավայրի բնակիչ ոմն Սուրեն Բաղդասարյանի վերաբերյալ վեճը ենթակա չէ դատարանում քննության, մանավանդ, որ գործում չկա գեթ մեկ ապացույց, ըստ որի` կա Սուրեն Բաղդասարյան անուն-ազգանվամբ անձ, որը կատարել է իրավախախտում /ապօրինի ջրամիացում/:

11.04.2015թ. կայացրած որոշման մեջ չի նշվել, սակայն դրա համար հիմք հանդիսացած Շենգավիթի վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանում կատարված դատական պրակտիկայի ամփոփման և ուսումնասիրության վերաբերյալ կազմված տեղեկանքում արձանագրվել է, որ «Երևան Ջուր» ընկերությունը վճռի կայացումից հետո պարզելով, որ Երևանի քաղաքապետի 16.09.2005թ. 1961-Ա որոշմամբ Երևանի Շենգավիթ շրջանի Ն. Շենգավիթ 16 փողոցը վերանվանել է Բորիս Պիոտրովսկու անվամբ և, որ օբյեկտիվորեն կարելի է ենթադրել, որ Երևանի Շենգավիթ վարչական շրջանում Բորիս Պիոտրովսկի անվամբ փողոց առկա է, ապա մանրամասն ներկայացնեմ, թե ինչ հանգամանքներում է պարզվել, որ Երևան քաղաքում գոյություն ունի Բորիս Պիոտրովսկի անվամբ փողոց:

Այսպես` նախ նշեմ, որ 22.10.2014թ. կայացած վճիռը ուղարկվել է կողմերին: Պատասխանող Սուրեն Բաղդասարյանին ուղարկված վճիռը փոստային առաքումն իրականացվող կազմակերպությունների կողմից վերադարձվել է, «Թերի հասցե» նշումով, իսկ հայցվոր «Երևան Ջուր» ընկերությունը վճիռը ստացել է 29.10.2014թ.:

Դրանից հետո` 01.12.2014թ., «Երևան Ջուր» ՓԲԸ-ն ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարան ներկայացրել է վերաքննիչ բողոք, որին կից ներկայացրել է նաև «Երևան Ջուր» ընկերության տնօրենի կողմից 20.11.2014թ. կատարված հարցման կապակցությամբ Երևանի Շենգավիթ վարչական շրջանի ղեկավարի պատասխանը, ըստ որի` Ն. Շենգավիթ 16 փողոցը Երևանի քաղաքապետի 16.09.2005թ. թիվ 1961-Ա որոշմամբ վերանվանվել է Բորիս Պիոտրովսկու անվամբ: Այսինքն` վերաքննիչ բողոքին կից ներկայացրել է ոչ թե Երևան քաղաքի որոշումը, այլ տեղեկություն այն մասին, որ կա նման որոշում:

Բնութագրական է, որ անձը /»Երևան Ջուր» ՓԲԸ-ն/, որի իրավունքները խախտվել են կամ ենթադրաբար խախտվել են, չի ցանկացել և հրաժարվել է վերաքննիչ բողոքը քննելուց ու վերաքննիչ դատարան դիմում ներկայացնելով, խնդրել է վերադարձնել վերաքննիչ բողոքը:

Վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի` 25.12.2014թ. որոշմամբ վերադարձվել է վերաքննիչ բողոքը:

Հարգելի՛ էթիկայի և կարգապահական հանձնաժողով

Հատկանշական եմ համարում նաև այն փաստը, որ վերաքննիչ դատարանի կողմից 25.12.2014թ. որոշումը` ուղարկված Բորիս Պիոտրովսկի 16 տան բնակիչ Սուրեն Բաղդասարյանին, փոստային առաքումն իրականացնող կազմակերպության կողմից վերադարձվել է` ծրարի վրա` «նման փողոց Երևանում չկա» առանձին նշումով /կից ներկայացնում եմ լուսապատճենը/:

Այսպիսով, ոչ մի առումով «Երևան Ջուր» ընկերության իրավունքներն ու օրինական շահերը չեն ոտնահարվել:

ՈՒնենալով վերաքննիչ բողոք բերելու իրավունք և օգտվելով իր այդ իրավունքից` «Երևան Ջուր» ընկերությունը, հրաժարվելով վերաքննիչ բողոքը քննելուց, փաստորեն համաձայնվել է Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 22.10.2014թ. կայացված վճռի հետ:

Կրկին նշեմ, որ այդ վճիռը մտել է օրինական ուժի մեջ և, բնականաբար, օրինականության առումով այն քննարկման առարկա լինել չի կարող:

Ստիպված հարկ եմ համարում վերստին անդրադառնալ ԵՇԴ/1889/02/14 գործով Ձեր 11.04.2015թ. որոշմամբ որպես նյութական և դատավարական նորմերի «ակնհայտ և կոպիտ» խախտումների թույլ տալու փաստերի օրինականությանն ու հիմնավորվածությանը:

Հարգելի՛ հանձնաժողով

Խնդրում եմ փաստել, թե արդարադատություն իրականացնելիս ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ և 19-րդ հոդվածներով, «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների մասին» կոնվենցիայի 6-ր հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ դատական օրենսգրքի 7-րդ և ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածներով, ինչպես նաև ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 109 հոդվածի դրույթներով նախատեսված ընդհանրապես կոնկրետ ինչ խախտում է թույլ տրվել, որի առկայությունը չի կարող կասկածի տակ դրվել որևէ ողջամիտ իրավական ենթադրությամբ կամ փաստարկով,

- որով հեղինակազրկվել է արդարադատությունը կամ այն անհամատեղելի է դատավորի բարձր կոչման հետ:

- կատարվել է պարբերաբար խախտում, որն իր պարբերականությամբ հեղինակազրկվել է արդարադատությունը կամ դատավորի բարձր կոչումը:

Այդ որ նյութական կամ դատավարական նորմերն են խախտվել, որով հեղինակազրկել է արդարադատությունն ու դատավորի բարձր կոչումը, ինչ կոպիտ անփութություն եմ թույլ տվել, ըստ որի` ես չեմ կանխատեսել իմ վարքագծի ոչ իրավաչափ բնույթը, թեև տվյալ իրադրությունում կարող էի և պարտավոր էի դա անել:

ԵՇԴ/1889/02/14 գործով արդարադատություն իրականացնելիս ես ընդամենը մեկնաբանել եմ ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 109 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված օրենսդրական դրույթը, գնահատել փաստերը, ինչն ինքնին ՀՀ դատական օրենսգրքի 153.2-րդ հոդվածի 6-րդ մասի իմաստով միանշանակ չի կարող հանգեցնել կարգապահական պատասխանատվության:

11.04.2015թ. որոշման ԵՇԴ1889/02/14 գործի մասով եզրահանգումները պատճառաբանված և հիմնավորված չեն, որպիսին պետք է լիներ` նկատի ունենալով, որ Ձեր կողմից կայացված վերջնական որոշումը որոշիչ դերակատարում կարող է ունենալ իմ բազմամյա աշխատանքային գործունեության վրա:

ՀՀ դատավորների ընդհանուր ժողովի էթիկայի և կարգապահական հարցերի հանձնաժողովը 11.04.2015թ. կարգապահական վարույթ հարուցելու մասին որոշմամբ նույն նյութական և դատավարական նորմերի, այն է` ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ և 19-րդ, «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» կոնվենցիայի 6-րդ մասի 1-ին կետի, ՀՀ դատական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված դրույթների «ակնհայտ և կոպիտ» խախտումներ է արձանագրել նաև ԵՇԴ/1092/02/14 քաղաքացիական գործով:

«Երևան Ջուր» ՓԲԸ-ն հայց է ներկայացրել դատարան ընդդեմ Արամ Վարդազարյանի` 187661 դրամ բռնագանձելու պահանջով:

Դատարանի 12.05.2014թ. որոշմամբ հայցադիմումն ընդունվել է վարույթ և 20.08.2014թ. նշանակվել դատաքննության:

Դատական նիստի ժամանակի և վայրի մասին պատասխանողին ուղարկված ծանուցագիրը ստացվել է:

Հայցվոր «Երևան Ջուր» ընկերության ներկայացուցիչը 20.08.2014թ. դատական նիստին խնդրել է հետաձգել դատական նիստը, ինչը պայմանավորված է եղել հաշտության համաձայնություն կնքելու անհրաժեշտությամբ: Դատարանը նշված հիմնավորմամբ հետաձգել է դատական նիստը և նշանակել լսելու 17.09.2014թ.:

Պատասխանողը ծանուցվել է 17.09.2014թ. դատական նիստի տեղի և ժամանակի մասին, սակայն փոստային առաքումն իրականացնող կազմակերպությունը «թերի հասցե է» նշումով վերադարձրել է ծանուցագիրը:

Դատարանը որոշել է դատական նիստը հետաձգել և նշանակել լսելու 16.1.2014թ.: 16.10.2014թ. դատարանը գործը քննել և ավարտել է:

30.10.2014թ. դատարանը վճիռ է կայացրել գործի վարույթը ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 109 հոդվածի 1-ին կետի հիմքով կարճելու մասին հետևյալ պատճառաբանությամբ.

«Պարզվել է, որ իրականում Երևան քաղաքի Եղիշե Թադևոսյան փողոցում առկա է թիվ 4 բազմաբնակարան շենք, սակայն հայցադիմումում համապատասխան բնակարանի համարը նշված չէ, որպիսի հիմքով էլ վերջինիս ուղարկված ծանուցագիրը հետ է վերադարձվել փոստային ծառայությունն իրականացնող կազմակերպության կողմից:

Վերը նշված փաստարկմամբ էլ հնարավոր չի եղել ապահովել պատասխանողի պատշաճ ծանուցումը:

Հայցվորը` «Երևան Ջուր» ընկերությունը, բազմիցս ծանուցված լինելով դատական նիստի տեղի և ժամանակի մասին, չի ապահովել իր ներկայացուցչի մասնակցությունը գործի քննությանը:

ՈՒսումնասիրելով քաղաքացիական գործում առկա փաստական տվյալները` դատարանը գտնում է, որ սույն քաղաքացիական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, քանզի վճիռը վերը նշված հիմքով ենթակա չէ դատարանում քննության»:

Հարգելի՛ հանձնաժողով

Նախկինում իմ վերաբերյալ կազմված տեղեկանքի կապակցությամբ դեռևս 11.04.2015թ. Ձեզ եմ ներկայացրել դիրքորոշում-առարկություններ, որով հայտնել եմ, որ, չնայած որևէ նշում չկա հայցվորի կողմից վճիռը ստանալու մասին, սակայն իրականում հայցվոր «Երևան Ջուր» ՓԲԸ-ի ներկայացուցիչ Լիանա Այվազյանը դատարանում առձեռն ի թիվս այլ վճիռների, ստացել է նաև հիշյալ վճիռը, սակայն, թե ինչու այդ մասին որևէ նշում չկա, չեմ կարող ասել, քանզի նման հարցի պարզաբանումն ու լուծումը աշխատակազմի գործառույթն է: Կրկին նշեմ, որ դատարանում կատարված դատական պրակտիկայի ամփոփման արդյունքների վերաբերյալ տեղեկանքը ստանալուց հետո աշխատակազմի միջոցով «Երևան Ջուր» ՓԲԸ ընկերությունից պարզել են, որ վերը նշված վճիռն անձամբ ստացել է «Երևան Ջուր» ընկերության ներկայացուցիչ Լիանա Այվազյանը, որը նաև համապատասխան տեղեկանք է ներկայացրել: Այդ տեղեկանքը կցվել և ներկայացվել է 11.04.2015թ. իմ կողմից հանձնաժողովին ներկայացված դիրքորոշում-առարկություններին:

Հարգելի՛ հանձնաժողով, 11.04.2015թ. Ձեզ ներկայացված դիրքորոշում-առարկությունների հիմքով կրկին առարկում եմ ԵՇԴ/1092/02/14 գործով արձանագրված այս անգամ արդեն «նյութական և դատավարական խախտումներ» թույլ տալու փաստի դեմ` հայտնելով հետևյալը.

Նշեմ, որ դատական պրակտիկայի ամփոփումը իրականացնող անձինք արձանագրել են, թե իբրև հայցադիմումում նշված է ամբողջական հասցեն, այն է` Եղիշե Թադևոսյան 4 շենք, նկուղային հարկ, մինչդեռ հայցադիմումում ընդամենը նշված է Եղիշե Թադևոսյան 4 շենք: Ըստ գործի տվյալների` հասցեն թերի է: Ինչպես նշվեց վերևում, Եղիշե Թադևոսյան թիվ 4 շենքը բազմաբնակարան շենք է, և քննությամբ, փաստորեն, չի պարզվել Արամ Վարդազարյանի ինքնությունը և քննությամբ Արամ Վարդազարյանի անձին վերաբերող որևէ տեղեկատվություն չի եղել, որպիսի պայմաններում դատարանը, գտնելով, որ «Երևան Ջուր» ՓԲԸ-ի և գոյություն չունեցող հասցեի բնակիչ ոմն Արամ Վարդազարյանի միջև վեճը ենթակա չէ դատարանում քննության, այդ հիմքով կարճել է գործի վարույթը: Դատարանը վճիռ է կայացրել գործում եղած ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության հիման վրա` հիմնված ներքին համոզմամբ: Կայացված վճիռը օրինական է: Փաստում եմ, որ հակառակ պարագայում պահանջատեր հանդիսացող «Երևան Ջուր» ընկերությունը կվիճարկեր այդ դատական ակտը:

Անդրադառնալով տեղեկանքում նշված այն մոտեցմանը, որ տվյալ դեպքում կիրառելի էր ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 80 հոդվածը, որի կիրառման հարցը դատարանը քննարկման առարկա չի դարձրել, ապա նշեմ, որ ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 80 հոդվածը սահմանում է հետևյալը. գործին մասնակցող անձինք պարտավոր են դատարանին և գործին մասնակցող այլ անձանց հայտնել գործի վարույթի ժամանակ իրենց հասցեն փոխելու մասին: Նման հաղորդման բացակայության դեպքում դատավարական փաստաթղթերն ուղարկվում են նրանց վերջին հասցեով և համարվում են հանձնված, թեկուզև հասցեատերն այդ հասցեում չի բնակվում կամ գտնվում: Գտնում եմ, որ տվյալ դեպքում բացարձակապես կիրառելի չէ ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 80 հոդվածը, քանի որ ի սկզբանե հայտնի չի եղել, թե կոնկրետ որտեղ է բնակվում պատասխանող հանդիսացող Արամ Վարդազարյանը և ընդհանրապես գործում որևէ տեղեկություն չկա Արամ Վարդազարյան անուն-ազգանվամբ անձնավորության բնակության կամ փաստացի գտնվելու վայրի մասին: Վերջինիս հասցեն դատարանին հայտնի չի եղել և դատարանը չի ունեցել տեղեկատվություն հասցեն փոխելու մասին, որպիսի դեպքում միայն դատարանը կարող է կատարել ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 80 հոդվածով նախատեսված գործողություններ:

Ինչ վերաբերում է տվյալ գործով ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 94 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված գործողութունների կատարմանը, ապա կարծում եմ, որ կոնկրետ դեպքում ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 94 և 78 հոդվածներով նախատեսված գործողությունները դատարանը համարել է իմաստազուրկ, քանզի ի սկզբանե դատարանը Արամ Վարդազարյան անուն-ազգանվամբ պատասխանողի բնակության կամ փաստացի գտնվելու վայրի վերաբերյալ պատշաճ տեղեկատվություն չի ունեցել: Ինչ վերաբերում է «Եղ. Թադևոսյան 4 շենք» հասցեին, ապա կրկնում եմ, որ այդ շենքը բազմաբնակարան շենք է և այդ շենքում Արամ Վարդազարյան անուն-ազգանվամբ անձնավորության բնակվելու մասին որևէ տեղեկություն չի ներկայացվել:

Հարգելի՛ հանձնաժողով,

ԵՇԴ/1092/02/14 գործով ներկայացնում եմ այն նույն առարկությունները, որոնք մանրամասն շարադրել եմ ԵՇԴ/1889/02/14 գործով:

Այս դեպքում նույնպես դատարանը արդարադատություն իրականացնելիս ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համապատասխան նորմը մեկնաբանել է այնպես, ինչպես արձանագրված է վճռում և, հետևաբար, օրենքի մեկնաբանությունը, այդ գործով փաստերի և ապացույցների գնահատումն ինքնին չի կարող հանգեցնել կարգապահական պատասխանատվության:

ԵՇԴ/1092/02/14 գործի պարագայում էլ դատարանը ՀՀ Սահմանադրությամբ, «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» կոնվենցիայով և օրենքներով նախատեսված որևէ նորմի խախտում, առավել ևս «ակնհայտ և կոպիտ» խախտում թույլ չի տվել, դատարանի կողմից կայացված վճռով որևէ անձի, այդ թվում և հայցվորի` «Երևան Ջուր» ընկերության` ՀՀ Սահմանադրությամբ և օրենքներով երաշխավորված իրավունքները և /կամ/ ազատությունները չեն ոտնահարվել:

«Երևան Ջուր» ՓԲԸ-ն, համաձայն լինելով կայացված վճռի հետ, այն վերաքննության կամ վճռաբեկության կարգով չի վիճարկել: Առկա է օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտ, որի օրինականությունն աներկբա է:

 

---------------------------------------------------------------

ԻՐՏԵԿ - շարունակությունը հաջորդ մասերում

 

 

pin
Արդարադատության խորհուրդ
26.06.2015
N ԱԽ-20-Ո-22
Որոշում