Սեղմել Esc փակելու համար:
ՀՀ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ԴԱՏԱՎԱՐՈՒԹՅԱՆ ՕՐԵՆՍԳՐՔԻ 5...
Քարտային տվյալներ

Տեսակ
Գործում է
Ընդունող մարմին
Ընդունման ամսաթիվ
Համար

ՈՒժի մեջ մտնելու ամսաթիվ
ՈՒժը կորցնելու ամսաթիվ
Ընդունման վայր
Սկզբնաղբյուր

Ժամանակագրական տարբերակ Փոփոխություն կատարող ակտ

Որոնում:
Բովանդակություն

Հղում իրավական ակտի ընտրված դրույթին X
irtek_logo

ՀՀ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ԴԱՏԱՎԱՐՈՒԹՅԱՆ ՕՐԵՆՍԳՐՔԻ 54-ՐԴ ԵՎ 72-ՐԴ ՀՈԴՎԱԾՆԵՐԻ ԿԻՐԱՌՄԱՆ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱ ...

 

 

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ

 

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

 

    ՀՀ վերաքննիչ վարչական                  Վարչական գործ

    դատարանի որոշում                       թիվ ՎԴ/13663/05/17

    Վարչական գործ թիվ ՎԴ/13663/05/17       2019 թ.

Նախագահող դատավոր` Ա. Պողոսյան

 

Հայաստանի Հանրապետության վճռաբեկ դատարանի քաղաքացիական և վարչական

պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան) հետևյալ կազմով`

(2-րդ մաս)

 

նախագահող Ռ. Հակոբյան

զեկուցող  Գ. Հակոբյան

Ս. Անտոնյան

Վ. Ավանեսյան

Մ. Դրմեյան

Ե. Խունդկարյան

Ս. Միքայելյան

Տ. Պետրոսյան

Է. Սեդրակյան

Ն. Տավարացյան

 

2019 թվականի հուլիսի 31-ին

 

Նման պայմաններում Վճռաբեկ դատարանը հանգել է այն եզրակացության, որ Արթուր Բարսեղյանը կորցրել է ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանի վիճարկման հայցով դատարան դիմելու իրավունքը: Վիճարկման հայց ներկայացնելու բաց թողնված դատավարական ժամկետը վերականգնելու վերաբերյալ Արթուր Բարսեղյանի միջնորդությունը ենթակա չէր բավարարման, ինչն անտեսվել է ստորադաս դատարանների կողմից:

Այսպիսով, սույն վճռաբեկ բողոքի հիմքի առկայությունը Վճռաբեկ դատարանը դիտել է բավարար` ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 150-րդ, 152-րդ և 163-րդ հոդվածների ուժով Վերաքննիչ դատարանի որոշումը վերացնելու և նոր դատական ակտ կայացնելու համար:

 

Վճռաբեկ դատարանի դատավորներ Ռուզաննա Հակոբյանս, Երվանդ Խունդկարյանս և Ստեփան Միքայելյանս, համաձայն չլինելով Վճռաբեկ դատարանի դատավորների մեծամասնության արտահայտած կարծիքի հետ, շարադրում ենք մեր հատուկ կարծիքը վերոգրյալ որոշման պատճառաբանական մասի վերաբերյալ:

 

Գտնում ենք, որ վարչական ակտի, այդ թվում վարչական բողոքի վերաբերյալ ընդունված վարչական ակտի վիճարկման հայցը դատարան ներկայացնելու ժամկետի հաշվարկման և այն հարգելի ճանաչելու առանձնահատկությունների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումը չի բխում «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 59-60-րդ, 71-րդ հոդվածների, ինչպես նաև ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի և 2-րդ մասի պահանջներից հետևյալ պատճառաբանությամբ:

«Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 70-րդ հոդվածի համաձայն` ակտը կարող է բողոքարկվել վարչական կամ դատական կարգով:

«Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 71-րդ հոդվածի 1-ին մասի «ա» կետի համաձայն` վարչական բողոքը կարող է բերվել վարչական ակտն ուժի մեջ մտնելու օրվանից 2 ամսվա ընթացքում:

Նույն հոդվածի 1-ին մասի «դ» կետի համաձայն` գրավոր վարչական ակտում դրա բողոքարկման ժամկետը նշված չլինելու դեպքում` վարչական բողոքը կարող է բերվել վարչական ակտի ուժի մեջ մտնելու օրվանից մեկ տարվա ընթացքում:

ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վիճարկման հայցով հայցվորը կարող է պահանջել ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն վերացնել միջամտող վարչական ակտը, ներառյալ` զուգորդվող վարչական ակտի միջամտող դրույթները:

Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` եթե մինչև վարչական հայց ներկայացնելը միջամտող վարչական ակտը բողոքարկվել է վարչական կարգով, ապա հայցը ներառում է նաև վարչական բողոքի վերաբերյալ կայացված միջամտող վարչական ակտի վիճարկման պահանջ:

ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` հայցը վարչական դատարան կարող է ներկայացվել վիճարկման հայցի դեպքում` երկամսյա ժամկետում` վարչական ակտի ուժի մեջ մտնելու պահից:

Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` այն դեպքերում, երբ վարչական մարմնի ընդունած ակտը կամ ակտը չընդունելը կամ գործողություն կատարելը կամ չկատարելը բողոքարկվել է վարչական կարգով, նույն հոդվածով սահմանված ժամկետները հաշվարկվում են բողոքի վերաբերյալ որոշումն ուժի մեջ մտնելուց կամ բողոքի քննության համար սահմանված ժամկետն ավարտվելուց հետո:

ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի համաձայն` դատավորը վերադարձնում է հայցադիմումը, եթե լրացել է հայցադիմում ներկայացնելու համար նույն օրենսգրքով սահմանված ժամկետը, և չի ներկայացվել միջնորդություն այն վերականգնելու մասին:

ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 54-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավարական ժամկետների ավարտից հետո դատավարության մասնակիցները կորցնում են այդ ժամկետներով պայմանավորված գործողություններ կատարելու իրավունքը: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատավարական ժամկետների ավարտից հետո ներկայացված հայցադիմումների ընդունումը մերժվում է նույն օրենսգրքի 80-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի հիմքով, եթե բաց թողնված դատավարական ժամկետները վարչական դատարանի որոշմամբ չեն վերականգնվում: Դատավարական ժամկետների ավարտից հետո ներկայացված այլ փաստաթղթերը վարչական դատարանի որոշմամբ վերադարձվում են դրանք ներկայացրած անձանց, եթե բացակայում է բաց թողնված դատավարական ժամկետներով պայմանավորված գործողություններ կատարելու իրավունքը վերականգնելու մասին միջնորդությունը: Նման միջնորդությունը բավարարվում է, եթե վարչական դատարանը համարում է, որ անձը ժամկետը բաց է թողել հարգելի պատճառով:

Վերոգրյալ իրավանորմերի վերլուծությունից հետևում է, որ վիճարկման հայցադիմումն օրենքով սահմանված դատավարական ժամկետի պահպանմամբ ներկայացնելը հայցադիմումը վարույթ ընդունելու անհրաժեշտ նախապայմաններից մեկն է: Միևնույն ժամանակ օրենսդիրը սահմանել է բաց թողնված դատավարական ժամկետները վերականգնելու իրավական հնարավորություն` համապատասխան միջնորդության և հարգելի պատճառների առկայության դեպքում:

Այսպիսով, օրենքով սահմանված դատավարական ժամկետների ավարտից հետո ներկայացված հայցադիմումները և այլ փաստաթղթերը դատարանը չի քննարկում և վերադարձնում է դրանք ներկայացրած անձանց, եթե բացակայում է բաց թողնված դատավարական ժամկետներով պայմանավորված գործողություններ կատարելու իրավունքը վերականգնելու մասին միջնորդությունը: Նման միջնորդությունը կարող է բավարարվել, եթե դատարանը գտնի, որ անձը ժամկետը բաց է թողել հարգելի պատճառով:

Գտնում ենք, որ վիճարկման հայց ներկայացնելու ժամկետների հարցի լուծումն ուղղակիորեն պայմանավորված է վիճարկվող վարչական ակտի, այդ թվում նաև վարչական բողոքի վերաբերյալ ընդունված վարչական ակտի ուժի մեջ մտնելու կամ բողոքի քննության համար սահմանված ժամկետն ավարտվելու հանգամանքով:

Վարչական ակտի ուժի մեջ մտնելու հարցը կարգավորված է «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 59-60-րդ հոդվածներով:

Այսպես. «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 60-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գրավոր վարչական ակտն ուժի մեջ է մտնում այդ ակտի ընդունման մասին` նույն օրենքի 59-րդ հոդվածով սահմանված կարգով իրազեկելուն հաջորդող օրվանից, եթե օրենքով կամ այդ ակտով այլ բան նախատեսված չէ:

«Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 59-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վարչական մարմինը վարույթի մասնակիցներին վարչական ակտի ընդունման մասին իրազեկում է սույն հոդվածով նախատեսված հանձնման կամ հրապարակման եղանակով:

Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` գրավոր վարչական ակտը, ընդունումից հետո` եռօրյա ժամկետում, պետք է հանձնվի վարույթի մասնակիցներին: Դա կարող է իրականացվել պատվիրված փոստով, այդ թվում` ստանալու մասին ծանուցմամբ, հասցեատիրոջը ստորագրությամբ առձեռն հանձնելու, ինչպես նաև հանձնման այնպիսի եղանակներով, որոնք թույլ են տալիս հաստատել հասցեատիրոջ կողմից ակտը ստանալու կամ օրենքով սահմանված դեպքերում պատշաճ ծանուցված լինելու փաստը:

Որպես կանոն, գրավոր վարչական ակտի հանձնումը պետք է կատարվի ակտը վարույթի մասնակիցներին ստորագրությամբ առձեռն հանձնելու միջոցով:

Նույն մասով նախատեսված հանձնման մյուս միջոցները կիրառվում են այն դեպքում, երբ որևէ հիմնավոր պատճառով ստորագրությամբ առձեռն հանձնելու հնարավորություն չկա, այդ թվում, եթե հասցեատերն ինքը խնդրել է օգտագործել հանձնման այլ միջոցներ:

Նույն հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` վարչական ակտի հրապարակումը կատարվում է վարչական մարմնի տեղեկագրում կամ այլ պաշտոնական տեղեկագրում հրատարակելով կամ զանգվածային լրատվության այլ միջոցներով հրապարակելով:

Գրավոր վարչական ակտը ենթակա է պարտադիր հրապարակման, եթե վարչական մարմնին հայտնի չեն այդ ակտով ուղղակիորեն շոշափվող անձանց վերաբերյալ տեղեկությունները, ինչպես նաև օրենքով նախատեսված այլ դեպքերում:

Մամուլում, զանգվածային լրատվության այլ միջոցներում կամ տեղեկատվության տարածման այլ միջոցներում հրապարակվում է գրավոր վարչական ակտի եզրափակիչ մասը: Նման եղանակով հրապարակման մեջ պետք է նշվի, թե որտեղ կարելի է ամբողջությամբ ծանոթանալ վարչական ակտին, այդ թվում` դրա հիմնավորմանը:

Վերոգրյալ իրավանորմերի վերլուծությունից ակնհայտ է, որ վարչական ակտն ուժի մեջ մտնելու պահն օրենսդիրը պայմանավորել է այդ ակտի մասին վարչական վարույթի մասնակիցների, այդ թվում նաև ակտի հասցեատիրոջ օրենքով սահմանված եղանակներից որևէ մեկով իրազեկելու հանգամանքով, ինչը նշանակում է, որ վերջիններիս համար վարչական ակտը կարող է ուժի մեջ մտնել իրազեկվելու հաջորդող օրվանից, եթե օրենքով կամ այդ ակտով այլ բան նախատեuված չէ:

Այսպիսով, գտնում ենք, որ վիճարկման հայցադիմումը ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով և 2-րդ մասով սահմանված ժամկետում ներկայացված լինելու հանգամանքն ուղղակիորեն պայմանավորված է վարչական ակտի, այդ թվում նաև վարչական բողոքի վերաբերյալ որոշման մասին հայցվորի իրազեկմամբ, ուստի վիճարկման հայցը կարող է ներկայացվել վարչական ակտի կամ վարչական բողոքի վերաբերյալ որոշման ընդունման մասին հայցվորի իրազեկվելուն կամ բողոքի քննության համար սահմանված ժամկետն ավարտվելուն հաջորդող օրվանից սկսած երկամսյա ժամկետում:

Հարկ ենք համարում հատուկ ընդգծել, որ «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքով օրենսդիրը սահմանել է վարչական ակտը նաև վարչական կարգով բողոքարկելու հնարավորություն, դրա համար, որպես ընդհանուր կանոն, նախատեսելով երկամսյա բողոքարկման ժամկետ: Այդուհանդերձ, օրենսդիրը նախատեսել է նաև բացառություն այդ ընդհանուր կանոնից` վարչական կարգով բողոքարկման ժամկետ սահմանելով վարչական ակտն ուժի մեջ մտնելուց հետո մեկ տարին, եթե գրավոր վարչական ակտում նշված չէ դրա բողոքարկման ժամկետը: Այսինքն` գրավոր վարչական ակտում դրա բողոքարկման ժամկետը վարչական մարմնի կողմից չնշելու իրավական հետևանքն այդ ակտի` վարչական կարգով բողոքարկման համար առավել երկար ժամկետի սահմանումն է:

Այսպիսով, միջամտող վարչական ակտի հասցեատերն ունի օրենքով երաշխավորված հնարավորություն վարչական ակտն ուժի մեջ մտնելուց հետո մեկ տարվա ընթացքում վարչական կարգով բողոքարկել վարչական ակտը, եթե գրավոր վարչական ակտում նշված չէ դրա բողոքարկման ժամկետը և բողոքի վերաբերյալ որոշումն ուժի մեջ մտնելուց կամ բողոքի քննության համար սահմանված ժամկետն ավարտվելուց հետո երկամսյա ժամկետում ՀՀ վարչական դատարան ներկայացնել վիճարկման հայց:

Միևնույն ժամանակ գտնում ենք, որ վիճարկման հայց ներկայացնելու համար օրենքով նախատեսված ժամկետը բաց թողնելու դեպքում հայցվորը պարտավոր է ներկայացնել բաց թողնված դատավարական ժամկետը վերականգնելու միջնորդություն: Ընդ որում, հայցվորի վրա չի կարող դրվել դատավարական ժամկետը հարգելի համարելու միջնորդություն ներկայացնելու պարտականություն, եթե վիճարկման հայցը ներկայացվել է ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով և 2-րդ մասով սահմանված ժամկետների պահպանմամբ:

Ամփոփելով վերոգրյալը` գտնում ենք, որ վիճարկման հայցադիմումը կարող է համարվել դատավարական ժամկետների խախտմամբ ներկայացված, եթե

- ներկայացվել է վիճարկվող վարչական ակտի ընդունման մասին հայցվորի իրազեկման հաջորդող օրվանից սկսած երկամսյա ժամկետի ավարտից հետո,

- ներկայացվել է վարչական բողոքի վերաբերյալ որոշման ընդունման մասին հայցվորի իրազեկման հաջորդող օրվանից սկսած երկամսյա ժամկետի ավարտից հետո,

- ներկայացվել է բողոքի քննության համար սահմանված ժամկետն ավարտվելուն հաջորդող օրվանից սկսած երկամսյա ժամկետի ավարտից հետո:

Վերոգրյալ բոլոր դեպքերում հայցվորը պարտավոր է ներկայացնել դատավարական ժամկետը վերականգնելու միջնորդություն, քանի որ դատական պաշտպանությունը նրան կարող է տրամադրվել միայն այդ ժամկետը վերականգնելու մասին դատական ակտ կայացվելու պարագայում:

Սույն գործի փաստերի համաձայն` ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանի 1-ին կետով Արթուր Բարսեղյանի պաշտոնն իջեցվել է մեկ աստիճանով և վերջինս ազատվել է ՀՀ ոստիկանությունում ծառայությունից (հատոր 1-ին, գ.թ. 14): Թիվ 1694-Ա հրամանում նշված չէ դրա բողոքարկման ժամկետը:

Արթուր Բարսեղյանն իր առերևույթ խախտված իրավունքների պաշտպանության համար մինչև սույն գործով դատարան դիմելը երկու անգամ դիմում է ներկայացրել ՀՀ ոստիկանությանը` խնդրելով իրականացնել լրացուցիչ ծառայողական քննություն և իրեն վերականգնել ՀՀ ոստիկանության համակարգում: Նշված դիմումներն իրենց բովանդակությամբ «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 72-րդ հոդվածի իմաստով վարչական բողոքներ չեն հանդիսացել, ուստի դրանց տրված պատասխանները չեն կարող որակվել, որպես վարչական բողոքի արդյունքում ընդունված վարչական ակտեր: Այսպես`

1) Արթուր Բարսեղյանն առանց ամսաթվի նշման դիմում է ներկայացրել ՀՀ ոստիկանության պետին` խնդրելով կատարել լրացուցիչ ծառայողական քննություն իրեն ծառայությունից ազատելու հարցի առնչությամբ, որը ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչությունում ստացվել է 12.07.2017 թվականին (հատոր 1-ին, գ.թ. 104): Նշված դիմումին ի պատասխան` ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության պետը 13.07.2017 թվականի գրությամբ Արթուր Բարսեղյանին հայտնել է, որ ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը վերանայելու կամ նոր ծառայողական քննություն սկսելու հիմքեր ի հայտ չեն եկել, ուստի դիմումը թողնվել է անհետևանք (հատոր 1-ին, գ.թ. 105): Գործում բացակայում է նշված գրությունն Արթուր Բարսեղյանին հանձնման (վերջինիս կողմից ստացված լինելու) ամսաթվի վերաբերյալ ապացույցը,

2) 07.09.2017 թվականի ամսաթվով Արթուր Բարսեղյանը կրկին դիմում է ներկայացրել ՀՀ ոստիկանության պետին` խնդրելով իրեն վերականգնել ՀՀ ոստիկանության համակարգում` դիմումի ներածական մասում կատարելով հետևյալ ձևակերպումը` «Հայցելով Ձեր ներողամտությունը, մեկ անգամ ևս խնդրանքով դիմում եմ Ձեզ, հայցելով Ձեր ուշադրությունը իմ հարցի վերաբերյալ» (հատոր 1-ին, գ.թ. 109-111): Նշված դիմումին ի պատասխան ՀՀ ոստիկանության կադրերի վարչության պետը 16.09.2017 թվականի գրությամբ հայտնել է, որ դիմումի քննարկման արդյունքներով ՀՀ ոստիկանությունում Արթուր Բարսեղյանին կրկին ծառայության ընդունելը մերժվել է (հատոր 1-ին, գ.թ. 108):

Վերոգրյալը վկայում է այն մասին, որ Արթուր Բարսեղյանը չի իրացրել ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը վարչական կարգով բողոքարկելու իր իրավունքը` փորձելով արտադատական կարգով լուծել աշխատանքում վերականգնվելու իր խնդիրը, սակայն արդյունքի չհասնելով, ձեռնամուխ է եղել իր իրավունքներին միջամտող վարչական ակտի վերացմանն ուղղված օրենքով նախատեսված գործիքակազմի կիրառմանը և 12.11.2017 թվականի ամսաթվով ՀՀ ոստիկանությանն է ներկայացրել «ՀՀ ոստիկանության պետի 26.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը վերացնելու մասին» դիմում-բողոք, որն իր բովանդակությամբ «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 72-րդ հոդվածի իմաստով հանդիսացել է վարչական բողոք: Նշված դիմում-բողոքով Արթուր Բարսեղյանը խնդրել է «նախկինում ներկայացված իր երկու դիմումների և սույն դիմում-բողոքի նկատմամբ դրսևորել պատշաճ մոտեցում, լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի ուսումնասիրել առկա փաստերն ու ապացույցները, վերացնել ՀՀ ոստիկանության պետի 26.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը և իրեն վերականգնել աշխատանքում» (հատոր 1-ին, գ.թ. 113): Ի պատասխան այդ դիմումի` ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության պետը 16.11.2017 թվականի գրությամբ Արթուր Բարսեղյանին հայտնել է, որ ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը վերանայելու կամ նոր ծառայողական քննություն սկսելու հիմքեր ի հայտ չեն եկել, ուստի դիմումը թողնվել է անհետևանք (հատոր 1-ին, գ.թ. 112):

Դրանից հետո` 12.12.2017 թվականին Արթուր Բարսեղյանը փոստային կապի ծառայության միջոցով դիմել է դատարան` պահանջելով վերացնել ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը և որպես հետևանք` ՀՀ ոստիկանությանը պարտավորեցնել իրեն վերականգնել ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի մարզային վարչության Կոտայքի բաժնի համայնքային ոստիկանության բաժանմունքի պետի պաշտոնում և մինչև վերականգնումն ընկած ժամանակահատվածի համար տրամադրել երեք ամսվա չվճարված աշխատավարձի չափով դրամական փոխհատուցում (հատոր 1-ին, գ.թ. 19):

Դատարանի 21.12.2017 թվականի որոշմամբ Արթուր Բարսեղյանի կողմից ներկայացված հայցադիմումն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել է նախնական դատական նիստ:

Գործի դատաքննության ժամանակ հայտնելով, որ Արթուր Բարսեղյանը, մի քանի անգամ դիմելով ՀՀ ոստիկանությանը, վիճարկել է իրեն աշխատանքից ազատելու մասին վարչական ակտը, սակայն ամեն անգամ տրվել է պատասխան ոչ թե այն մասին, որ այդ հարցի որոշման իրավասությունը վերապահված է դատարանին, այլ որ աշխատանքից ազատելու մասին հրամանը վերացնելու հիմքերը բավարար չեն, և հայցն ավելի շուտ կներկայացվեր, եթե վարչական կարգով բողոքարկման արդյունքում նշվեր, որ տվյալ հարցի իրավասությունը վերապահված է միայն դատարանին, մինչդեռ վարչական մարմնի կողմից տրվել են այնպիսի պատասխաններ, որոնցից հետևում է, որ ՀՀ ոստիկանությունն իրավասու էր վերացնելու վիճարկվող վարչական ակտը, միջնորդել է վերականգնել բաց թողնված դատավարական ժամկետը` եթե ՀՀ վարչական դատարանը կհամարի, որ հայցվորը բաց է թողել հայց ներկայացնելու ժամկետը (հատոր 1-ին, գ.թ. 101):

Դատարանը բավարարել է բաց թողնված դատավարական ժամկետը վերականգնելու վերաբերյալ Արթուր Բարսեղյանի միջնորդությունը: Դատարանն իր որոշման հիմքում դրել է այն հիմնավորումը, որ Արթուր Բարսեղյանի կողմից ՀՀ ոստիկանությանը ներկայացված դիմում-բողոքների բովանդակությունները տարբեր են: Սկզբնապես հայցվորը հայցել է ծառայողական նոր քննություն: Այնուհետև հայցվորը փորձել է ՀՀ ոստիկանության պետին ներկայացնել իր գործի հանգամանքները` խնդրելով իրեն վերականգնել աշխատանքի ՀՀ ոստիկանության համակարգում: Իսկ վերջին դիմումով հայցվորը խնդրել է վերացնել վիճարկվող հրամանը: Մինչդեռ դիմում-բողոքների պատասխան գրություններում լիարժեք անդրադարձ չի կատարվել հայցվորի կողմից բարձրացված հարցերին: Այդ հանգամանքը յուրաքանչյուր անգամ ստիպել է հայցվորին ՀՀ ոստիկանության պետի ուշադրությունը հրավիրել խնդրի մանրամասներին, որի պայմաններում հայցվորն իր իրավունքների պաշտպանությունը փորձել է հնարավորինս իրականացնել վարչական կարգով, և չստանալով ակնկալվող պաշտպանությունը` դիմել է դատարան: Դատարանը գտել է, որ դատարան դիմելու ժամկետի բացթողումը տվյալ դեպքում ունի օբյեկտիվ հիմք, քանի որ հայցվորը դիմել է դատական պաշտպանության այն ժամանակ, երբ հավաստիացել է, որ հարցի լուծումը վարչական կարգով հնարավոր չէ:

Վերաքննիչ դատարանը մերժել է Դատարանի 09.07.2018 թվականի «Բաց թողնված դատավարական ժամկետը վերականգնելու վերաբերյալ միջնորդությունը բավարարելու մասին» որոշման դեմ Նախարարության բերած վերաքննիչ բողոքը` Դատարանի որոշումը թողնելով անփոփոխ: Վերաքննիչ դատարանը նշել է, որ հայցվորը մինչև հայցադիմում ներկայացնելը ձեռնարկել է ակտիվ և ողջամիտ միջոցներ վեճն արտադատարանական (վարչական) կարգով լուծելու համար` ակնկալելով վարչական կարգով արդյունավետ պաշտպանության միջոց, ինչն արդյունքում չի հանգեցրել հայցվորի համար բարենպաստ իրավական հետևանքների, և վերջինս արդեն իսկ իրացրել է իր դատական պաշտպանության սահմանադրական իրավունքը: Ընդ որում, դիմում-բողոքների և պատասխանների բովանդակությունների համադրման արդյունքում հաստատվում է, որ ներկայացված բողոքները նույնաբովանդակ չեն, իսկ պատասխան գրությունները չեն տալիս բարձրացված հարցերի սպառիչ պատասխաններ: Ավելին` բողոքաբերի կողմից չի ներկայացվել որևէ հիմնավոր ապացույց, որը կհանգեցներ այն համոզմանը, որ հայցվորը չի ձեռնարկել իրենից կախված բոլոր ողջամիտ ու բավարար միջոցներն իր դատական պաշտպանության իրավունքն իրացնելու ուղղությամբ:

Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ սույն գործով վիճարկվող վարչական ակտը` ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը, Արթուր Բարսեղյանը բողոքարկել է վարչական կարգով` ՀՀ ոստիկանության պետին առանց ամսաթվի նշման դիմում ներկայացնելով, որը ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչությունում ստացվել է 12.07.2017 թվականին, և որով նա խնդրել է կատարել լրացուցիչ ծառայողական քննություն իրեն ծառայությունից ազատելու հարցի առնչությամբ: Փաստորեն լրացուցիչ ծառայողական քննություն իրականացնելու խնդրանք պարունակող դիմումը Վճռաբեկ դատարանը դիտել է վարչական բողոք, իսկ նշված դիմումին ի պատասխան ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության պետի 13.07.2017 թվականի գրությունը, որով Արթուր Բարսեղյանին հայտնվել է, որ ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը վերանայելու կամ նոր ծառայողական քննություն սկսելու հիմքեր ի հայտ չեն եկել, ուստի դիմումը թողնվել է անհետևանք, դիտել է վարչական բողոքի արդյունքում ընդունված որոշում և դրա մասին իրազեկման պայմանական օր դիտարկելով 07.09.2017 թվականը, այսինքն` այն օրը, երբ Արթուր Բարսեղյանի կողմից կազմվել է ՀՀ ոստիկանության պետին ուղղված երկրորդ դիմումը, գտել է, որ սույն վիճարկման հարցադիմումը ներկայացվել է ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության պետի 13.07.2017 թվականի գրության) ուժի մեջ մտնելու պահից (պայմանականորեն` 07.09.2017 թվական) երկամսյա ժամկետը լրանալուց հետո, այսինքն` բաց է թողել ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով և 2-րդ մասով սահմանված վիճարկման հայց ներկայացնելու երկամսյա ժամկետը: Միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ վիճարկման հայց ներկայացնելու բաց թողնված դատավարական ժամկետը վերականգնելու վերաբերյալ Արթուր Բարսեղյանի միջնորդությունն անհիմն է, քանի որ Արթուր Բարսեղյանը չի ապացուցել օրենքով սահմանված ժամկետի ընթացքում դատարան դիմելու ուղղությամբ իրենից կախված ողջամիտ ու բավարար միջոցներ ձեռնարկելու և իր կամքից անկախ պատճառներով օրենքով սահմանված դատավարական ժամկետը բաց թողնելու հանգամանքների առկայությունը: Ավելին` մինչև դատարան դիմելը անձի իրավունքներին ենթադրաբար միջամտող վարչական ակտի` վարչական կարգով մեկից ավելի անգամ բողոքարկումները չեն կարող հարգելի պատճառ հանդիսանալ դատարան դիմելու սահմանված ժամկետը վերականգնելու համար:

Գտնում ենք, որ Վճռաբեկ դատարանը հաշվի չի առել «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 10-11-րդ գլուխների, ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի և 2-րդ մասի իրավակարգավորումները, ինչի արդյունքում ՀՀ ոստիկանության պետին հասցեագրած լրացուցիչ ծառայողական քննություն իրականացնելու խնդրանք պարունակող հայցվորի դիմումը գնահատել է վարչական բողոք, իսկ նշված դիմումին տրված ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության պետի 13.07.2017 թվականի գրությունը` վարչական բողոքի արդյունքում ընդունված որոշում:

Մինչդեռ ինչպես վերոգրյալ, այնպես էլ ՀՀ ոստիկանության համակարգում իրեն վերականգնելու մասին 07.09.2017 թվականի ամսաթվով Արթուր Բարսեղյանի դիմումը չեն կարող գնահատվել վարչական բողոքներ, իսկ դրանց տրված պատասխանները` վարչական բողոքի վերաբերյալ ընդունված որոշումներ հետևյալ պատճառաբանությամբ.

«Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 72-րդ հոդվածի համաձայն, ի թիվս այլնի, բողոքը պետք է պարունակի բողոքարկման առարկան և բողոք բերողի պահանջը:

«Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վարչական բողոքի քննարկումն իրականացվում է նույն օրենքի II բաժնով սահմանված դրույթներին համապատասխան, եթե նույն բաժնով այլ բան նախատեսված չէ:

Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` վարչական բողոքը քննարկվում է բողոքարկված վարչական ակտի իրավաչափության տեսանկյունից, իսկ հայեցողական լիազորության իրականացման դեպքում` նաև նպատակահարմարության տեսանկյունից:

Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վարչական մարմինը վարչական բողոքը քննարկելիս առաջնորդվում է ինչպես գործում առկա, այնպես էլ լրացուցիչ ներկայացվող ապացույցներով:

«Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 76-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քննարկելով վարչական ակտի վերաբերյալ բերված վարչական բողոքը` վարչական մարմինը, որն ընդունել է բողոքարկվող վարչական ակտը, իրավասու է`

ա) բավարարելու բողոքն ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն` ճանաչելով վարչական ակտն անվավեր կամ առ ոչինչ կամ ընդունելով նոր վարչական ակտ.

բ) մերժելու բողոքը` վարչական ակտը թողնելով անփոփոխ:

Տվյալ դեպքում ՀՀ ոստիկանության պետին հասցեագրված առանց ամսաթվի նշման դիմումը չի պարունակել բողոքարկման առարկան, այսինքն` ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը և բողոք բերողի պահանջը, այսինքն` վարչական ակտն անվավեր կամ առ ոչինչ ճանաչելու պահանջ: Նշված դիմումով Արթուր Բարսեղյանն ընդամենը խնդրել է կատարել լրացուցիչ ծառայողական քննություն, որը, ըստ էության, համապատասխանում է «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 51-րդ հոդվածով սահմանված վարչական վարույթը վերսկսելու ինստիտուտին, այլ ոչ թե բողոքարկման, քանի որ Արթուր Բարսեղյանը չի վիճարկել ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանի իրավաչափությունը, այլ` խնդրել է կատարել լրացուցիչ ծառայողական քննություն, ակնկալելով, որ ՀՀ ոստիկանության պետի որոշումը կլինի ավելի օրինաչափ ու արդարացի (հատոր 1-ին, գ.թ. 102-104): Հարկ ենք համարում նշել, որ լրացուցիչ ծառայողական քննություն կատարելու մասին Արթուր Բարսեղյանի վերոգրյալ դիմումը, թեև ըստ էության համապատասխանում է «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 51-րդ հոդվածին, այդուհանդերձ նշված հոդվածի իմաստով այն անթույլատրելի է, քանի որ առկա չէ բողոքարկման ոչ ենթակա վարչական ակտ: Նշվածը, սակայն, չի նշանակում, որ լրացուցիչ ծառայողական քննություն կատարելու մասին Արթուր Բարսեղյանի վերոգրյալ դիմումը կարող է որակվել որպես վարչական բողոք:

Արթուր Բարսեղյանը 07.09.2017 թվականի ամսաթվով ևս մեկ դիմում է ներկայացրել ՀՀ ոստիկանության պետին` խնդրելով իրեն վերականգնել ՀՀ ոստիկանության համակարգում (հատոր 1-ին, գ.թ. 109-111):

Այս դեպքում ևս դիմումը չի պարունակել բողոքարկման առարկան, այսինքն` ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը և բողոք բերողի պահանջը, այսինքն` վարչական ակտն անվավեր կամ առ ոչինչ ճանաչելու պահանջ: Նշված դիմումով Արթուր Բարսեղյանը խնդրել է իրեն վերականգնել ՀՀ ոստիկանության համակարգում, այսինքն, ըստ էության, ներկայացրել է աշխատանքի ընդունման դիմում:

Այսպիսով, հարկ ենք համարում ընդգծել, որ թե՛ ՀՀ ոստիկանության պետին առանց ամսաթվի նշման ներկայացված և ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչությունում ստացված 12.07.2017 թվականի դիմումը (առաջին դիմումը) և թե՛ ՀՀ ոստիկանության համակարգում իրեն վերականգնելու մասին 07.09.2017 թվականի ամսաթվով Արթուր Բարսեղյանի դիմումը (երկրորդ դիմումը) չեն կարող գնահատվել վարչական բողոքներ, քանի որ այդ դիմումներով Արթուր Բարսեղյանը չի պահանջել անվավեր կամ առոչինչ ճանաչել ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը: Նման պայմաններում ՀՀ ոստիկանապետն իրավասու չէր այդ դիմումների քննարկման արդյունքում ընդունել «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 76-րդ հոդվածի 1-ին մասի «ա» կամ «բ» կետերով նախատեսված որոշումներից որևէ մեկը: Այլ կերպ ասած, ՀՀ ոստիկանապետն իրավունք չուներ «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 76-րդ հոդվածի 1-ին մասի «ա» կետի ուժով անվավեր կամ առոչինչ ճանաչել ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը, քանի որ Արթուր Բարսեղյանի դիմումը չի պարունակել այն անվավեր կամ առոչինչ ճանաչելու պահանջ, հետևաբար այդ դիմումներին տրված պատասխանները ևս չեն կարող համարվել «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 76-րդ հոդվածի 1-ին մասի «բ» կետի ուժով ընդունված վարչական ակտեր:

Ավելին, եթե Արթուր Բարսեղյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության պետին առանց ամսաթվի նշման ներկայացված և ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչությունում ստացված 12.07.2017 թվականի դիմումը (առաջին դիմումը) գնահատվում է վարչական բողոք, իսկ դրան ի պատասխան տրված ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության պետի 13.07.2017 թվականի գրությունը` վարչական ակտ, ապա այդ դիմումին (վարչական բողոքին) հաջորդող միևնույն հարցի առնչությամբ ներկայացված դիմումով (վարչական բողոքով) հարուցված վարչական վարույթը «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 50-րդ հոդվածի(1) 1-ին մասի «գ» կետի ուժով ենթակա էր կարճման, քանի որ նշված իրավանորմի համաձայն` դիմումով հարուցված վարչական վարույթը կարճվում է, եթե գոյություն ունի միևնույն անձի, միևնույն առարկայի վերաբերյալ և միևնույն հիմքերով ուժի մեջ մտած վարչական կամ դատական ակտ:

______________________

1) «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վարչական բողոքի քննարկումն իրականացվում է նույն օրենքի II բաժնով սահմանված դրույթներին համապատասխան, եթե նույն օրենքի IV բաժնով այլ բան նախատեսված չէ:

«Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 50-րդ հոդվածը ներառված է նույն օրենքի II բաժնում:

 

Գտնում ենք, որ «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 72-րդ հոդվածի պահանջներին համապատասխանող առաջին դիմումը` վարչական բողոքը, Արթուր Բարսեղյանի կողմից ներկայացվել է 12.11.2017 թվականի ամսաթվով, վերնագրված է «Դիմում-բողոք» (հատոր 1-ին, գ.թ. 113) և պարունակում է բողոքարկման առարկան, այն է` ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը և բողոք բերողի պահանջը, այն է` այդ հրամանը վերացնելու (անվավեր ճանաչելու) պահանջը:

Այսպիսով ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը վարչական կարգով առաջին անգամ բողոքարկվել է 12.11.2017 թվականի ամսաթվով, որի քննարկման արդյունքում ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության պետը 16.11.2017 թվականի գրությամբ Արթուր Բարսեղյանին հայտնել է, որ ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը վերանայելու կամ նոր ծառայողական քննություն սկսելու հիմքեր ի հայտ չեն եկել, ուստի դիմումը թողնվել է անհետևանք (հատոր 1-ին, գ.թ. 112): Փաստորեն, վարչական մարմինը գտել է, որ 12.11.2017 թվականի ամսաթվով ներկայացված Արթուր Բարսեղյանի «Դիմում-բողոքին» նախորդող դիմումները չեն հանդիսացել վարչական բողոքներ, իսկ դրանց տրված պատասխանները` վարչական ակտեր, ինչի պատճառով ոչ թե կարճել է նշված «Դիմում-բողոքի» հիման վրա հարուցված վարչական վարույթը, որպիսի պարտականությունն ամրագրված է «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 50-րդ հոդվածի 1-ին մասի «գ» կետով, այլ ընդունել է վարչական ակտ` ըստ էության անփոփոխ թողնելով վարչական կարգով բողոքարկված վարչական ակտը, այն է` ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը:

Վերոգրյալի հաշվառմամբ գտնում ենք, որ ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության պետի 16.11.2017 թվականի գրությունը «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 76-րդ հոդվածի իմաստով հանդիսանում է վարչական բողոքի արդյունքում ընդունված վարչական ակտ, ուստի ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանի վիճարկման հայցադիմումը դատարան ներկայացնելու ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով սահմանված երկամսյա ժամկետը պետք է հաշվարկվեր սկսած բողոքի վերաբերյալ որոշումը, այսինքն` ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության պետի 16.11.2017 թվականի գրությունն ուժի մեջ մտնելուց օրվանից:

Ընդ որում պետք է փաստել, որ ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանում դրա բողոքարկման ժամկետը նշված չէ, հետևաբար այն վարչական կարգով կարող էր բողոքարկվել մեկ տարվա ընթացքում: Այսինքն` Արթուր Բարսեղյանն իրավունք ուներ ՀՀ ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանը վարչական կարգով բողոքարկել ներառյալ 21.06.2018 թվականը (նշված հրամանի ընդունման մասին հայցվորի իրազեկման օրը պայմանականորեն հենց հրամանի ընդունման օրը` 20.06.2017 թվականը համարելու պարագայում), ինչը և կատարել է, այն է` Ոստիկանության պետի 20.06.2017 թվականի թիվ 1694-Ա հրամանի վերացման մասին «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 72-րդ հոդվածի պահանջներին համապատասխանող վարչական բողոքն Արթուր Բարսեղյանն առաջին անգամ ներկայացրել է 12.11.2017 թվականին, այսինքն` մեկ տարվա ժամկետում: Նշված բողոքի առնչությամբ վարչական ակտը` Ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության պետի գրությունն ընդունվել է 16.11.2017 թվականին:

Սույն գործով վիճարկման հայցադիմումը ՀՀ վարչական դատարան է ներկայացվել 12.12.2017 թվականին (սույն գործով հայցադիմումը փոստային ծառայությանը հանձնելու ամսաթիվն է), այսինքն` ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով և 2-րդ մասով սահմանված ժամկետներում (Ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության պետի գրության մասին հայցվորի իրազեկման օրը պայմանականորեն հենց դրա ընդունման օրը` 16.11.2017 թվականը համարելու պարագայում):

Վերոգրյալ փաստերի հաշվառմամբ գտնում ենք, որ Ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչության պետի գրության ընդունման օրը որպես վարչական ակտի ուժի մեջ մտնելու օր համարելու պարագայում անգամ հայցվորի կողմից բաց չի թողնվել վիճարկման հայց ներկայացնելու երկամսյա ժամկետը, որպիսի պարագայում դատավարական ժամկետը վերականգնելու մասին հայցվորի միջնորդությունը որպես առարկայազուրկ ենթակա չի եղել քննարկման: Ընդ որում, Դատարանը պետք է հաշվի առներ նաև այն հանգամանքը, որ հայցվորի ներկայացուցիչը միջնորդել է վերականգնել բաց թողնված դատավարական ժամկետը, պայմանով, որ «եթե ստեղծված իրավիճակում ՀՀ վարչական դատարանը կհամարի, որ հայցվորը բաց է թողել վարչական հայց ներկայացնելու ժամկետը»:

Ամփոփելով վերոգրյալ իրավական և փաստական վերլուծությունները` գտնում ենք, որ Դատարանի 09.07.2018 թվականի «Բաց թողնված դատավարական ժամկետը վերականգնելու վերաբերյալ միջնորդությունը բավարարելու մասին» որոշումը ենթակա է եղել վերացման` առարկայազուրկ միջնորդության քննարկման արդյունքում ընդունված լինելու պատճառաբանությամբ: Գտնում ենք նաև, որ տվյալ դեպքում հայցվորին պետք է տրամադրվի դատական պաշտպանություն` վերջինիս վրա չդնելով դատավարական ժամկետը վերականգնելու միջնորդություն ներկայացնելու պարտականություն, քանի որ սույն գործով հայցադիմումը հայցվորի կողմից ՀՀ վարչական դատարան է ներկայացվել ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով և 2-րդ մասով սահմանված ժամկետի պահպանմամբ:

Այսպիսով, գտնում ենք, որ Վերաքննիչ դատարանի որոշումը ենթակա է վերացման սույն հատուկ կարծիքում նշված պատճառաբանություններով, որպիսի պարագայում նույն պատճառաբանություններով պետք է կայացնել նոր դատական ակտ` ՀՀ վարչական դատարանի 09.07.2018 թվականի «Բաց թողնված դատավարական ժամկետը վերականգնելու վերաբերյալ միջնորդությունը բավարարելու մասին» որոշումը վերացնելու մասին:

 

                         Դատավոր        Ռ. Հակոբյան

 

                         Դատավոր        Ե. Խունդկարյան

                                              

                         Դատավոր        Ստ. Միքայելյան

 

 

pin
Վճռաբեկ դատարան
31.07.2019
N ՎԴ/13663/05/17
Որոշում