Սեղմել Esc փակելու համար:
«ԳՈՒՅՔԱՀԱՐԿԻ ՄԱՍԻՆ» ՀՀ ՕՐԵՆՔԻ 3-ՐԴ, 4...
Քարտային տվյալներ

Տեսակ
Գործում է
Ընդունող մարմին
Ընդունման ամսաթիվ
Համար

ՈՒժի մեջ մտնելու ամսաթիվ
ՈՒժը կորցնելու ամսաթիվ
Ընդունման վայր
Սկզբնաղբյուր

Ժամանակագրական տարբերակ Փոփոխություն կատարող ակտ

Որոնում:
Բովանդակություն

Հղում իրավական ակտի ընտրված դրույթին X
irtek_logo

«ԳՈՒՅՔԱՀԱՐԿԻ ՄԱՍԻՆ» ՀՀ ՕՐԵՆՔԻ 3-ՐԴ, 4-ՐԴ, 5-ՐԴ, 8- ...

 

 

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

 

    ՀՀ քաղաքացիական գործերով          Քաղաքացիական գործ թիվ 3-1772(ՎԴ)

    վերաքննիչ դատարանի վճիռ                                   2006թ.

Նախագահող դատավոր` Կ. Հակոբյան

Դատավորներ` Վ. Ավանեսյան

Դ. Խաչատրյան

Քաղաքացիական գործ թիվ 06-2296/2006թ.

 

ՈՐՈՇՈՒՄ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

 

ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քաղաքացիական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան),

 

                   նախագահությամբ            Հ. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ

                   մասնակցությամբ դատավորներ Ա. ՄԿՐՏՈՒՄՅԱՆԻ

                                             Ս. ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ

                                             Է. ՀԱՅՐԻՅԱՆԻ

                                             Ս. ԳՅՈՒՐՋՅԱՆԻ

                                             Ս. ԱՆՏՈՆՅԱՆԻ

                                             Վ. ԱԲԵԼՅԱՆԻ

 

2006թ. սեպտեմբերի 28-ին

դռնբաց դատական նիստում, քննելով Կենտրոն թաղային համայնքի ղեկավարի վճռաբեկ բողոքը ՀՀ քաղաքացիական գործերով վերաքննիչ դատարանի (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան) 28.06.2006 թվականի վճռի դեմ` ըստ հայցի Կենտրոն թաղային համայնքի ղեկավարի ընդդեմ Ենոք Ղազարյանի` գույքահարկը բռնագանձելու պահանջի մասին,

 

ՊԱՐԶԵՑ

 

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.

Դիմելով դատարան` հայցվորը խնդրել է բռնագանձել պատասխանողից 1999-2005 թվականների համար 3.322.501 ՀՀ դրամ գույքահարկը` հօգուտ թաղային համայնքի:

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 02.05.2006 թվականի վճռով հայցը բավարարվել է:

Վերաքննիչ դատարանի 28.06.2006 թվականի վճռով հայցը բավարարվել է մասնակի` 1.452.190 ՀՀ դրամի մասով:

Սույն գործով վճռաբեկ բողոք է ներկայացրել Կենտրոն թաղային համայնքի ղեկավարը:

Պատասխանողի կողմից վճռաբեկ բողոքին պատասխան չի ներկայացվել:

 

2. Վճռաբեկ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Սույն վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով`

1) Վերաքննիչ դատարանը սխալ է մեկնաբանել և չի կիրառել «Գույքահարկի մասին» ՀՀ օրենքի 3-րդ, 4-րդ, 5-րդ, 8-րդ, 10-րդ և 14-րդ հոդվածները:

Բողոք բերած անձը նշված պնդումը պատճառաբանում է հետևյալ փաստարկներով.

 

Ե. Ղազարյանը Երևանի Կենտրոն թաղային համայնքի վարչական տարածքի Չկալովի 71 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի սեփականատերն է և գույքահարկ վճարող: Վերաքննիչ դատարանը սխալ է կատարել գույքահարկի հաշվարկը, մասնավորապես չի հաշվարկել երկրորդ անշարժ գույքի գծով պարտավորությունները, և այդ մասին ընդհանրապես վճիռ չի կայացրել.

 

2) Վերաքննիչ դատարանը կիրառել է «Հարկերի մասին» ՀՀ օրենքի 30.1 հոդվածը, որը չպետք է կիրառվեր:

Բողոք բերած անձը նշված պնդումը պատճառաբանում է հետևյալ փաստարկներով.

«Հարկերի մասին» ՀՀ օրենքի 30.1-րդ հոդվածը կիրառելի է միայն հարկային օրենսդրությամբ սահմանված ընթացակարգերով անցկացվող ստուգումների արդյունքում հայտնաբերված հարկային պարտավորությունների նկատմամբ և սույն գործով կիրառելի չէ:

 

Վճռաբեկ բողոք բերած անձը խնդրել է բեկանել Վերաքննիչ դատարանի 28.06.2006 թվականի վճռի` հայցը մերժելու մասը և գործն այդ մասով ուղարկել նոր քննության:

 

3. Վճռաբեկ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.

Վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեն հետևյալ փաստերը`

1) Ե. Ղազարյանը Երևանի Չկալովի փողոցի թիվ 71 հասցեի անշարժ գույքի սեփականատերն է և գույքահարկ վճարող:

2) Ե. Ղազարյանի նկատմամբ հաշվարկվել է Երևանի Չկալովի փողոցի թիվ 71 հասցեում գտնվող շինության 1999-2005 թվականների համար 3.322.501 ՀՀ դրամ գույքահարկի պարտք:

 

4. Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Քննելով վճռաբեկ բողոքը նշված հիմքերի սահմաններում` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ`

1) բողոքն առաջին հիմքով հիմնավոր չէ հետևյալ պատճառաբանությամբ.

 

«Գույքահարկի մասին» ՀՀ օրենքի (այսուհետ` Օրենք) 4-րդ հոդվածով սահմանված են գույքահարկով հարկվող օբյեկտները: Գույքահարկով հարկվող օբյեկտներ են նաև շինությունները: Օրենքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` ֆիզիկական անձանց համար գույքահարկի հաշվետու ժամանակաշրջան է համարվում օրացուցային տարին: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն` գույքահարկ վճարող ֆիզիկական անձինք գույքահարկը հաշվարկում են ինքնուրույն և տարեկան հաշվարկները կարող են մինչև հաշվետու տարվա հոկտեմբերի 1-ը ներառյալ ներկայացնել` հարկվող օբյեկտ համարվող շինության համար` շինության գտնվելու վայրի հաշվառող մարմին, իսկ 3-րդ մասով ամրագրված է, որ հիմք ընդունելով անշարժ գույքի կադաստր վարող մարմնի կողմից շինությունների հաշվառման և գնահատման վերաբերյալ ներկայացված տեղեկությունները` հաշվառող մարմինները հաշվարկում են ֆիզիկական անձանց շինությունների հետագա երեք տարիների գույքահարկի գումարները:

Տվյալ դեպքում «Գույքահարկի մասին» ՀՀ օրենքի 10-րդ հոդվածը սահմանում է գույքահարկի հաշվարկման երկու սուբյեկտ` ֆիզիկական անձ և հաշվառող մարմին: Այդ իսկ պատճառով, նշված հոդվածի համաձայն, օրենսդիրը սահմանել է գույքահարկ հաշվառող մարմնի պարտականությունը` մինչև գնահատման (վերագնահատման) տարվա դեկտեմբերի 1-ը գույքահարկ վճարող ֆիզիկական անձանց ներկայացնելու սահմանված կարգով իրենց կողմից կատարված հաշվարկների հիման վրա հաստատված ձևի գույքահարկի վճարման ծանուցագրեր:

«Գույքահարկի մասին» ՀՀ օրենքի 14-րդ հոդվածի համաձայն` որպես պետության պատվիրակած լիազորություն գույքահարկի գանձումն իրականացնում են տեղական ինքնակառավարման մարմինները, իսկ «Տեղական ինքնակառավարման մասին» ՀՀ օրենքի 34-րդ հոդվածի համաձայն` համայնքի ղեկավարը օրենքով սահմանված կարգով կազմակերպում է գույքահարկի գանձումը:

Հայցադիմումում գույքահարկի հաշվարկը տույժերի հետ միասին ներկայացվել է 1999-2005 թվականների ժամանակաշրջանի համար 3.322.501 ՀՀ դրամի չափով, իսկ Վերաքննիչ դատարանը հայցը մասնակի բավարարելիս դրա հաշվարկը կատարել է հայցադիմումում ներկայացված ընդհանուր գումարից, անկախ գույքահարկով հարկման ենթակա օբյեկտների քանակից: Հետևաբար, Վերաքննիչ դատարանը վճիռ կայացնելիս հիմք է ընդունել հայցադիմումում ներկայացված գույքահարկի գծով պարտավորությունների ընդհանուր ծավալը, հաշվարկներն իրականացրել է այդ գումարից ելնելով, և այդ մասով օրենքի որևէ խախտում առկա չէ:

 

2) բողոքը երկրորդ հիմքով հիմնավոր չէ հետևյալ պատճառաբանությամբ.

«Հարկերի մասին» ՀՀ օրենքի 12-րդ հոդվածով սահմանվում են Հայաստանի Հանրապետությունում հարկերի տեսակները, որոնցից մեկն էլ գույքահարկն է:

«Հարկերի մասին» ՀՀ օրենքի 30.1-րդ հոդվածի համաձայն` «Հարկային օրենսդրության խախտումներ հայտնաբերելու դեպքում հարկային պարտավորություններ չեն կարող առաջանալ, եթե տվյալ խախտումը հայտնաբերվել է այն կատարելու տարվան անմիջապես հաջորդող երեք տարին լրացնելուց հետո»:

Հայցվորը Ե.Ղազարյանի գույքահարկի պարտքի հաշվարկը դատարանին է ներկայացրել 01.01.2006 թվականի դրությամբ` 1999-2005 թվականների համար:

«Հարկերի մասին» ՀՀ օրենքի 17-րդ հոդվածի համաձայն` հարկերի հաշվարկման և վճարման կարգի նկատմամբ հսկողությունն իրականացրել է հարկային տեսչությունը, իսկ հետագայում` 21.06.2002 թվականից «Տեղական ինքնակառավարման մասին» ՀՀ օրենքի ուժի մեջ մտնելուց հետո` համայնքի ղեկավարը: Գույքահարկի պարտքի առկայությունը 1999-2002 թվականների ժամանակաշրջանի համար օրենքի ուժով պարտավորության գոյացման ժամանակ պարտավոր էին հայտնաբերել հարկային տեսչությունը, իսկ հետագայում` տեղական ինքնակառավարման մարմինը: Հետևաբար, սույն գործի փաստական հանգամանքների նկատմամբ կիրառելի է «Հարկերի մասին» ՀՀ օրենքի 30.1-րդ հոդվածը, որի ուժով 1999-2002 թվականների գույքահարկի համար Ե. Ղազարյանի մոտ հարկային պարտավորություններ չէր կարող առաջանալ:

«Իրավական ակտերի մասին» ՀՀ օրենքի 86-րդ հոդվածի համաձայն` իրավական ակտը մեկնաբանվում է դրանում պարունակվող բառերի և արտահայտությունների տառացի նշանակությամբ` հաշվի առնելով օրենքի պահանջները: Իրավական ակտի մեկնաբանությամբ չպետք է փոփոխվի դրա իմաստը: Բողոք բերած անձի պատճառաբանությունն այն մասին, որ «Հարկերի մասին» ՀՀ օրենքի 30.1-րդ հոդվածը կիրառել է միայն հարկային օրենսդրությամբ սահմանված ընթացակարգերով անցկացվող ստուգումների արդյունքում հայտնաբերված հարկային պարտավորությունների նկատմամբ, անհիմն է, քանի որ օրենքի նշված դրույթը կիրառման որևէ բացառություն չի նախատեսում ելնելով պարտավորության հայտնաբերման եղանակից: Հետևաբար, «Հարկերի մասին» ՀՀ օրենքի 30.1-րդ հոդվածի առաջին մասով նախատեսված դրույթը վերաբերում է հարկային պարտավորություններ հայտնաբերելու բոլոր դեպքերին` առանց բացառության:

 

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 236-239-րդ հոդվածներով` Վճռաբեկ դատարանը

 

ՈՐՈՇԵՑ

 

1. Վճռաբեկ բողոքը մերժել` ՀՀ քաղաքացիական գործերով վերաքննիչ դատարանի 28.06.2006 թվականի վճիռը թողնել անփոփոխ:

2. Սույն որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից և ենթակա չէ բողոքարկման:

 

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ` Հ. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա. ՄԿՐՏՈՒՄՅԱՆ Ս. ՍԱՐԳՍՅԱՆ Է. ՀԱՅՐԻՅԱՆ Ս. ԳՅՈՒՐՋՅԱՆ Ս. ԱՆՏՈՆՅԱՆ Վ. ԱԲԵԼՅԱՆ

 

 

pin
Վճռաբեկ դատարան
28.09.2006
N 3-1772(ՎԴ)
Որոշում